ნინა პერტაიას ერთხელ ერასმუსით

მე ვარ ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის მაგისტრანტი და ვეუფლები გამოყენებით უცხო ენებს, საერთაშორისო მოლაპარაკებებსა და ეკონომიკას.  მიყვარს ადამიანები, სიახლეები და ცოდნის შეძენა. ვფიქრობ, პიროვნების ყველაზე დიდი ღირსება და მიღწევა ხარისხიანი განათლების მიღება და მისი გავრცელებაა. შესაბამისად, ჩემს ცხოვრებისეულ მიღწევად ჩავთვლი საქართველოში განათლების სფეროს განვითარებაში წვლილის შეტანას.

ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტისა და Erasmus+ გაცვლითი პროგრამის კოორდინირებით მომეცა საშუალება ბაკალავრიატის მე-4 კურსის პირველი სემესტრი გამეტარებინა დიდ ბრიტანეთში, გლაზგოს უნივერსიტეტში.  ბრიტანეთში სწავლა ჩემი ბავშვობის ახდენილი ოცნებაა. წარმოიდგინეთ პატარა გოგონა,რომელიც მხოლოდ საკუთარ ბედნიერ ფიქრებში სეირნობს ლონდონის ქუჩებში და ჩანთაში უდევს სახელმძღვანელოები – მისი მსოფლიოს ერთ-ერთი საუკეთესო უნივერსიტეტში სწავლის ნაწილი.

წარმოიდგინეთ გოგონა, რომელიც აღფრთოვანებული დადის ჰოგვარტსის, საყვარელი ჰარი პოტერის სკოლაში და ამავე დაწესებულების კედლებში ისმენს სასურველი პროფესიის ლექციებს, უსმენს ადამიანებს, რომლებიც უკვე წარმატებულნი არიან იმ სფეროში, რომელშიც მომავალში დიდი გზა უნდა გაიაროს და კვალი დატოვოს. ჩემი ახდენილი ოცნება ძალიან საინტერესო და მნიშვნელოვანი იყო, მსურს რომ მიღებული ცოდნა საქართველოში სხვა ადამიანებს გავუზიარო და ევროპული კულტურის ფენომენი ნათლად დავანახო.

ილიას უნივერსიტეტსა და გლაზგოს უნივერსიტეტს შორის ვხედავ მსგავსებას: ისინი პატივს სცემენ პიროვნულ და გამოხატვის თავისუფლებას. ორივე უნივერსიტეტში თავს გრძნობ, როგორც საკუთარ სახლში და გსიამოვნებს მთელი დღის კამპუსში გატარება. ხვდები, რომ უნივერსიტეტი სტუდენტისთვის ის ადგილია, სადაც ყოველთვის გიხარია მისვლა, სადაც დაღლილი დღის ბოლოს შეგიძლია ბიბლიოთეკაში კომფორტულად მოკალათდე, წაიკითხო შენი საყვარელი წიგნი, გაეცნო სასწავლო მასალებს ან უბრალოდ სასიამოვნოდ გაატარო დრო მეგობრებთან ერთად. ძალიან მიჭირს მხოლოდ ერთ ადამიანზე აქცენტის გაკეთება, რადგან გლაზგოს უნივერსიტეტში სწავლისას უამრავი საყვარელი და დასამახსოვრებელი პიროვნება გავიცანი.

თუმცა, მინდა მოგიყვეთ ერთ-ერთ ჯგუფელ გოგონაზე. გლაზგოსთვის დამახასიათებელი წვიმიანი და სევდიანი ამინდი იყო, როდესაც აუდიტორიისკენ მიმავალი ფოიეში შევჩერდი, რადგან ლექციის დაწყებამდე დრო ჯერ კიდევ მქონდა. შევნიშნე შავგრემანი, ლამაზი გოგონა, რომელიც ჩემსავით დაბნეული მიყურებდა. საბედნიეროდ მოხდა ისე, რომ შევძელი გამოლაპარაკება და აღმოჩნდა, რომ ახლა უკვე ჩემი მეგობარი ფათიმა საქართველოს მეზობელი აზერბაიჯანიდან იყო და ჩვენი ქვეყნის თაყვანისმცემლად მომევლინა. დავიჯერე, რომ სრულიად უცხო ქვეყანაში, სადაც არავინ გელოდება და არავის იცნობ, შესაძლოა შენს ცხოვრებაში მოულოდნელად გამოჩნდეს ადამიანი,რომელთანაც ბევრი საერთო გაქვს, რომელიც ძალიან ახლოს არის შენთან და მომავალში შენთვის მნიშვნელოვანი გახდება.

ჩვენ ახლა ძალიან კარგი მეგობრები ვართ, მონატრებულები ხშირად ვუგზავნით ერთმანეთს მესიჯებს და პირობას ვდებთ, რომ პირველი შესაძლებლობისთანავე შევხვდებით და პირისპირ გავიხსენებთ ჩვენს  დაუვიწყარ ისტორიებს.  გაცვლითი პროგრამის ფარგლებში გლაზგოს უნივერსიტეტში მყავდა ძალიან საინტერესო ლექტორი, რომელიც დემოკრატიის შესახებ გვიკითხავდა საგანს. ვფიქრობ, ეს პიროვნება მთელი ცხოვრების განმავლობაში დარჩება ჩემს მეხსიერებაში უშუალობის, სტუდენტებისადმი მეგობრული დამოკიდებულებისა და კეთილი ღიმილის გამო. ხომ გსმენიათ ისტორიები, როდესაც დაბნეულ და გზაარეულ ადამიანებს დახმარების ხელს საჭირო დროს საჭირო ადამიანი უწვდის. თამამად შემიძლია გითხრათ, რომ ასეთი პიროვნება მაშინ ჩემთვის ბატონი სერხიუ აღმოჩნდა. ის იყო ჩვენთვის ცოდნისა და ადამიანურობის სიმბოლო, სულ ცდილობდა ახსნას, რომ ხარისხიანი განათლება არა ქულაშია, არამედ რა გვახსოვს ჩვენ კონკრეტული კურსიდან. მახსოვს მისი სიტყვები, რომ ყველაზე მნიშვნელოვანი არა აკადემიური რეიტინგების დაპყრობაა, არამედ სხვათა შემეცნება.

მთელი ცხოვრების განმავლობაში დარჩება ჩემს მეხსიერებაში უშუალობის, სტუდენტებისადმი მეგობრული დამოკიდებულებისა და კეთილი ღიმილის გამო. ხომ გსმენიათ ისტორიები, როდესაც დაბნეულ და გზაარეულ ადამიანებს დახმარების ხელს საჭირო დროს საჭირო ადამიანი უწვდის. თამამად შემიძლია გითხრათ, რომ ასეთი პიროვნება მაშინ ჩემთვის ბატონი სერხიუ აღმოჩნდა. ის იყო ჩვენთვის ცოდნისა და ადამიანურობის სიმბოლო, სულ ცდილობდა ახსნას, რომ ხარისხიანი განათლება არა ქულაშია, არამედ რა გვახსოვს ჩვენ კონკრეტული კურსიდან. მახსოვს მისი სიტყვები, რომ ყველაზე მნიშვნელოვანი არა აკადემიური რეიტინგების დაპყრობაა, არამედ სხვათა შემეცნება.

უცხოეთში უამრავი საინტერესო ისტორია გადამხდა თავს. ეს ჩემი დაუვიწყარი მოგონებაა: ჩვენ, ყველას, კარგად მოგვეხსენება, რამდენად ემოციურია სამშობლოდან გამგზავრება და სხვა სახელმწიფოში ცხოვრება. ეს არის უდიდესი გამოწვევა, ბედნიერება და ენთუზიაზმით აღსავსე ცხოვრებისეული მოვლენა. თუმცა, ბუნებრივია, მას ახლავს ნოსტალგია, რომ დატოვე საყვარელი ადამიანები და გენატრება მათი სახეები, გენატრება საყვარელი ქალაქი და ენა, რომელიც თვეებია შენთვის უფრო უცხოდ იქცა, ვიდრე ჩვეულად. წარმოიდგინეთ ნახევარწლიანი ბრიტანული ცხოვრების შემდეგ ლონდონის ერთ-ერთ ხიდზე მიმავალი ქართველი სტუდენტი, რომელსაც უცხო ადამიანისგან ესმის ქართული საუბარი, წარმოიდგინეთ მისი ბედნიერი და გაოცებული სახე. დიახ, ეს სტუდენტი მე ვიყავი, დიახ, მე ქართული საუბარი მოვისმინე მსოფლიოს ერთ-ერთ ყველაზე სასურველ ქალაქში და გვერდი ვერ ავუარე, გავიცანი უსაყვარლესი ადამიანი, ბრიტანეთში მცხოვრები ემიგრანტი, ჩემი სიხარულის გამზიარებელი. ისე, როგორც ქართველს სჩვევია, მან დახმარება და შეხვედრა შემოგვთავაზა, თუმცა სამწუხარო იყო, რომ უკვე სამშობლოში დასაბრუნებლად ვემზადებოდით და ეს პიროვნებაც მხოლოდ სასიამოვნო მოგონებად დარჩა თითოეულის მეხსიერებაში.

მინდა ყველა გაცვლითი პროგრამით დაინტერესებულ სტუდენტს ვუსურვო წარმატება და ოცნებების ასრულება და ვურჩიო: გჯეროდეთ თქვენი შესაძლებლობების. მაშინ, როდესაც ფეხს დადგამთ იმ ქვეყანაში, სადაც გაგგზავნიან, ღრმად ჩაისუნთქეთ და წარმოიდგინეთ, რომ ახალ, მშვენიერ და დაუვიწყარ ცხოვრებას იწყებთ. გირჩევთ, ყველაფერი დეტალურად დაიმახსოვროთ და შემდეგ აქ ჩვენ მოგვიყვეთ, რომ უფრო და უფრო მეტ ახალგაზრდას გაუჩნდეს სურვილი ევროპული განათლება ქართულ მოდელს მოარგოს, გახადოს ის სრულყოფილი და საზოგადოებისთვის ხელმისაწვდომი.

Share Button

ზურა ცირამუა

ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის ინგლისურენოვან MBA-ზე სწავლის გაგრძელების შემდეგ  გაცვლითი პროგრამით უფსალის უნივერსიტეტში მოვხვდი. უფსალის უნივერსიტეტი რეიტინგით საუკეთესოა შვედეთში და მსოფლიოს ტოპ ასეულიდან ერთ-ერთია.

იქ სწავლის პერიოდში ვმუშაობდი ბევრ სხვადასხვა სამსახურში, ბევრ პროექტსა და სტარტაპზე, სწორედ ამიტომ ვთვლი, რომ ის გამოცდილება, რაც გაცვლითი პროგრამით დავაგროვე, ძალიან დამეხმარება მომავალში, როგორც კარიერულ წინსვლაში, ისე პიროვნულადაც.

გაცვლითი პროგრამის ფარგლებში ვსწავლობდი 4 საგანს: გლობალურ ფირმას, საერთაშორისო ბიზნესს, ბიზნესის კვლევის მეცნიერულ მეთოდებს, ბიზნესანალიზსა და მენეჯერულ გადაწყვეტილებებს. თითოეული საგნის ლექტორები  ნამდვილი პროფესიონალები იყვნენ. ლექციებს მეტწილად გვიკითხავდნენ სხვადასხვა წიგნებისა თუ პუბლიკაციების ავტორები.

სიმართლე გითხრათ  ალბათ მსგავსება ჩვენს განათლების სისტემასთან მინიმალურია.

ორ მთავარ განსხვავებას გამოვყოფ: ჩვენთან საგნებს ირჩევ და მთელი სემესტრის განმავლობაში სწავლობ, შვედეთში იღებ გარკვეული რაოდენობის საგნებს და სწავლობ რაღაც პერიოდის განმავლობაში, ერთის დასრულების შემდეგ მოდის მეორე საგნის დრო და ა.შ.

ერთ საგანს ერთი ლექტორი არ გიკითხავს. თემების მიხედვით იცვლებიან ლექტორები. მგონია, რომ ეს უზრუნველოფს სწავლის მაღალ ხარისხს, რადგან თითოეულ თემას, საკითხს, ამ მიმართულებით სპეციალიზებულ პროფესიონალთან გადიხარ.

ასევე განსხვავებულია შეფასების სისტემა, ჩვენთან თუ 100- ქულიანია შეფასება, იქ რეალურად მხოლოდ 3 შეფასებაა: ჩაჭრა, ჩაბარება და წარჩინებით ჩაბარება. შესაბამისად არავინ ან ძალიან მცირე ნაწილი ცდილობს მხოლოდ ქულებისთვის “დაზუთხვას”, რაც ჩვენთან ხშირია,  უფრო რეალური ცოდნისთვის სწავლობენ.

სწავლა  რთულია, მაგრამ შეგიძლია ჩაჭრის შემთხვევაში  ორჯერ, სამჯერ ხელახლა ჩააბარო. მთელი სისტემა ისე აწყობილი, რომ ცოდნა მიიღო და საგნის ჩაბარება შეძლო. ასევე განსხვავებულია სტუდენტების დონეც, რაც უნივერსიტეტის ერთ-ერთი მთავარი მამოძრავებელი ძალაა.

უფსალის უნივერსიტეტში სტუდენტი  დავალებებს აუცილებლად წერს, აუცილებლად სწავლობს,  მთავარი საკითხია, რამდენად კარგად გამოსდის ეს, რამდენად პროდუქტიულია,  უნარიანი, ნებისყოფიანი და შეუძლია თუ არა წნეხს გაუძლოს. სტუდენტს ყოველდღე დაახლოებით 70 – 80 გვერდი მაინც აქვს წასაკითხი.

ყველაზე საინტერესო საგანს Business Analysis and Managerial Action ერქვა – ბიზნესის ანალიზი და მენეჯერული გადაწყვეტილებები.   ღრმად გავიარეთ ადამიანის გადაწყვეტილებების მიზეზები. გვიწევდა უამრავის სტატიისაა და მასალის წაკითხვა და საგნის სიღრმისეულად შესწავლა.

გარდა სწავლისა, ჩემი გამოცდილება გამორჩეული იმ ადამიანებმა გახადა, რომლებთანაც გაცვლითი პროგრამის ფარგლებში დავმეგობრდი. 12-13 ადამიანი პრაქტიკულად ოჯახივით ვცხოვრობდით, დროის უმეტეს ნაწილს ერთად ვატარებდით. განსაკუთრებით გამოვყოფდი ერთ-ერთ ნაცნობობას – გოგო, რომელიც გავიცანი წვეულებაზე.  მისმა საქციელმა ერთდროულად გამაკვირვა და გამახარა. მისი მშობლები საქართველოში ცხოვრობენ სამსახურის გამო, ამიტომ  მასაც ხშირად უწევდა საქართველოში ყოფნა და თავს უფრო ქართველად თვლიდა, ვიდრე შვედად, საქართველოს ისტორიას იდეალურად იცნობდა. შვედეთში ასეთი ადამიანის ნახვა ნამდვილად  სასიამოვნო იყო.

ყველა სტუდენტს ვურჩევ, რომ ის შესაძლებლობა, რასაც უნივერსიტეტი გვთავაზობს გაცვლითი პროგრამების სახით, აუცილებლად გამოიყენოს. თუ სხვანაირად არ გამოდის, მიატოვეთ სამსახური, უარი თქვით კომფორტზე და აუცილებლად წადით.  არაფრის შეგეშინდეთ.  უმეტეს შემთხვევაში გაცვლითი პროგრამა ცხოვრებაში  საუკეთესო, განუმეორებელ მოგონებებს ტოვებს და გამოცდილებას გვძენს. უკან სხვა ადამიანი დაბრუნდებით, უფრო თავდაჯერებული, საკუთარ თავში  დარწმუნებული, პიროვნულად გაზრდილი, უამრავი მოგონებითა და მეგობრით სავსე და ეს თქვენ ცხოვრებაში წარმატებას მოიტანს.

Share Button

ირაკლი თაკალანძე

მე ვარ ირაკლი თაკალანძე, ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის მეცნიერებათა და ხელოვნების ფაკულტეტის პოლიტიკის მეცნიერებების ბაკალავრი, ამჟამად ამავე უნივერსიტეტის ბიზნესის, ტექნოლოგიისა და განათლების ფაკულტეტის საზოგადოებრივი ურთიერთობების სამაგისტრო პროგრამის სტუდენტი. ილიაუნიში მოსვლის პირველი დღიდანვე ვზრუნავ თვითგანვითარებაზე და ვცდილობ, უფრო მეტად საჭირო ვიყო, ვიდრე ვარ, რადგან მგონია, რომ ახალი თაობა ნებისმიერი ქვეყნის დემოკრატიის განვითარების მამოძრავებელი ძალაა და ჩვენი აქტიურობა მნიშვნელოვანია ცვლილებებისთვის.

რადგან მომავლის შენება პირდაპირ დაკავშირებულია ჩვენს განათლებასთან, ცოდნასა და კომპეტენციასთან, ბავშვობიდან მაჩვევდნენ, რომ მხოლოდ საკუთარი შრომით შემიძლია მივაღწიო მიზანს და მხოლოდ ოცნებით, რომ წარმატებული ვიყო, ეს წარმოუდგენელია.

ალბათ ბავშვობაში ყველა ჩვენგანი ვცდილობდით სახალისო აქტივობებით გაგვეფერადებინა ახლად დაწყებული პოსტსაბჭოთა პერიოდი და ეს ყველაზე ნათელი დრო გვეგონა, მაგრამ დროთა განმავლობაში მივხვდი, რომ ჩემ ირგვლივ მყოფი ადამიანების სახეები/ყოფა შორს იყო იმისგან, რაც ჩემს წარმოსახვაში არსებობდა. ერთხელაც აღმოვაჩინე, რომ არსებობდა ეფექტური გზები, რომლებითაც დიდ უსამართლობას აღმოვფხვრიდი და დემოკრატიული საზოგადოების ჩამოყალიბებაში ჩემი წვლილის შეტანას შევძლებდი. ჩემი ინტერესი მშვიდობიანი სამყაროს პრინციპებისა და საერთაშორისო საზოგადოების ქმედებების მიმართ საბოლოოდ ჩემი სპეციალობის განმსაზღვრელ ფაქტორად იქცა და ასე ვიპოვე ჩემი თავი პოლიტიკის მეცნიერებებში. როგორც ილიაუნიში, აგრეთვე გლაზგოს უნივერსიტეტში პოლიტიკის მეცნიერებები /საერთაშორისო ურთიერთობების სწავლა დამეხმარა გამეანალიზებინა საერთაშორისო სისტემა სხვადასხვა თეორიული პერსპექტივიდან, რამაც საშუალება მომცა საერთაშორისო მოვლენები უფრო გლობალურად გამეანალიზებინა. ამ უნივერსიტეტებმა მომცა ცოდნა, უნარები და გამოცდილება, რომელიც მთელი ცხოვრების მანძილზე გამომადგება.

ვფიქრობ გაცვლითი პროგრამები სტუდენტებს ახალი ცოდნის მიღებაზე მეტად ახალი გამოცდილებებისა და კონტაქტების დამყარების საშუალებას აძლევს. ეხმარება გახდნენ უფრო დამოუკიდებლები და გამოსცადონ საკუთარი თავი განსხვავებულ გარემოში, ოჯახის, მეგობრებისა და ნაცნობებისგან შორს, სადაც მხოლოდ საკუთარი თავის იმედი გაქვს. ამ დროს უფრო მეტი დრო გაქვს შეიცნო საკუთარი თავი და აღმოაჩინო ინტერესები, რომლებზეც აქამდე არც გიფიქრია. უცხოეთის უნივერსიტეტში გეზრდება პასუხისმგებლობა, თვითმფრინავიდან ჩასვლისთანავე ხდები საკუთარი თავისთვის დედაც, მამაც, ძმაც, დაცა და მეგობარიც, შესაბამისად პრობლემების მოგვარება და კრიტიკული სიტუაციების მართვაც მარტომ უნდა შეძლო.

„ჩვენს პიროვნებას ჩვენი არჩევანი განსაზღვრავს და არა შესაძლებლობები“ – ალბუს დამბლდორი.

ყველა ჭეშმარიტი პოტერჰედის ოცნებაა ერთხელ მაინც მოხვდეს იმ ადგილას, სადაც ჰარი პოტერს იღებდნენ, თვითონაც გაიაროს იგივე გზა, რასაც საყვარელი წიგნის/ფილმის პერსონაჟები გადიოდნენ და მეტიც, ისწავლოს „ჰოგვორტსში“, მე ეს ოცნება რეალობად მექცა და მოვხვდი გლაზგოს უნივერსიტეტში, რომელსაც მეორე ჰოგვორტსსაც უწოდებენ. თუ თქვენც მკითხავთ, ნეტავ რამით თუ ჰგავს ილიაუნისო, გეტყვით, რომ ილიაუნიც და გლაზგოს უნივერსიტეტიც ჩემი ცხოვრების ორი ყველაზე სწორი არჩევანია და სწორედ ამით ჰგვანან ერთმანეთს.

ილიაუნში სწავლის 5 წლის განმავლობაში ალბათ თითებზე ჩამოსათვლელი იყო იმ ლექტორების რიცხვი, რომელთაც ჩემი გვარის სწორად გამოთქმა შეუძლიათ. ამას იმდენად შევეჩვიე, ილუზიასაც არ ვიქმნიდი, რომ იქ ვინმე შეძლებდა დამარცვლის გარეშე გამოეთქვა ჩემი სახელი და გვარი.

პირველი ლექცია ევროკავშირის პოლიტიკას შეეხებოდა, სიის ამოკითხვისას მის რომანო ჩემს გვარამდე რომ მოვიდა, წინასწარ მოვემზადე, ახალ ვერსიას შევმატებ ჩემი გვარების კოლექციას-მეთქი და,ჰოი, საოცრებავ, ვიფიქრე, რომ მომესმა, და ლექციის ბოლოს მადლობა რომ გადავუხადე, მითხრა, ბევრი ვიმუშავე შენი გვარის სწავლაზე და ქართველ კოლეგას ვთხოვე დაემარცვლაო. სწორედ მაშინ მივხვდი, რამდენად სწორი გადაწყვეტილება მივიღე, რომ გლაზგოს უნივერსიტეტში ჩამოვედი.

სტუდენტებს, რომლებსაც შეგიძლიათ გაცვლითი პროგრამით წასვლა, გაქვთ სურვილი და კომპეტენცია, მზად ხართ ახალი გამოწვევებისთვის, რომლებიც შეცვლის თქვენს მომავალს, აუცილებლად გამოიყენეთ ეს შანსი. თუ გლაზგოში წასვლას გადაწყვეტთ, რაც შეიძლება ბევრი თბილი ტანსაცმელი და საწვიმარი მოიმარაგეთ და ეცადეთ, ბოლომდე გამოიყენოთ შანსი, რადგან ერთ დღეს უცხო ქვეყანაში ხარ, მაგრამ მალევე აღმოაჩენ, რომ შენი თავგადასავლის ბოლო დღე დგება და უკან გიწევს დაბრუნება. იშრომეთ ბევრი და, თუ მე გამომივიდა, შეძლებთ თქვენც.

Share Button

შალვა ბერიანიძე

გლაზგოს უნივერსიტეტში სასწავლო პროცესი 18 დეკემბერს დასრულდა.  სრული პასუხისმგებლობით ვამბობ, რომ ონლაინსწავლების მიუხედავად ეს  ჩემს ცხოვრებაში ერთ-ერთი საუკეთესო გამოცდილება და შანსი იყო, რაც კი მქონია.

დიდ ბრიტანეთში ჩამოსვლამდე ვიცოდი, რომ სწავლა მხოლოდ ვირტუალურად იქნებოდა შესაძლებელი და ასეც იყო.  მიუხედავად ამისა, მაინც კმაყოფილი ვარ, რადგან ურთიერთობა  მქონდა საერთაშორისო სტუდენტებსან და პროფესორებთან, რაც, ვფიქრობ,  მნიშვნელოვანია  ახალგაზრდის განვითარებისთვის.

გლაზგოს უნივერსიტეტის აკადემიური პერსონალი და ადმინისტრაცია ყველაფერს აკეთებდა, რომ სტუდენტებს არაფერი დაგვკლებოდა,  სასწავლო პროცესთან იქნებოდა ეს დაკავშირებული  თუ სხვა საჭირო რამ.

 სტუდენტებს შესაძლებლობა გვქონდა, გვესარგებლა უნივერსიტეტის ისტორიული ბიბლიოთეკით, რომელიც მე-18 საუკუნის ერთ-ერთ საუკეთესო ბიბლიოთეკად არის აღიარებული ევროპაში. ბიბლიოთეკაში სასწავლო პროცესის წარმატებულად გავლისთვის საჭირო ყველა პირობა იყო შექმნილი და მეც თითქმის მთელ დღეებს იქ ვატარებდი.

გარდა ამისა, ამირჩიეს გლაზგოს უნივერსიტეტის გლობალური შესაძლებლობების ელჩად. ეს  ნიშნავს, რომ ჩართული ვიყავი უნივერსიტეტის სოციალური მედიის არხების მართვასა და მათი კონტენტის შექმნაში, რაც განკუთვნილია საერთაშორისო სტუდენტებისთვის, რომლებიც ახლა აქ არიან ან ჩამოსვლას აპირებენ. თუ არ ვცდები, პირველი ქართველი სტუდენტი ვარ, ვინც აქ ამ პოზიციაზეა. ვიმედოვნებ, ეს სამომავლოდ სხვა ქართველი სტუდენტებისთვის გაკვალული გზა იქნება. ამასთან ვცდილობდი, აქტიური  ურთიერთობა დამემყარებინა სტუდენტებთან, წარმომეჩინა მშობლიური უნივერსიტეტი და მისი პოპულარიზაცია გამეწია.

გლაზგოს უნივერსიტეტი დიდი ტრადიციების  უნივერსიტეტია, რომელიც ბევრი რამით დაგამახსოვრებს თავს.

მეგობრები ხშირად მეკითხებიან, რითი განსხვავდება გლაზგოს უნივერსიტეტის სასწავლო პროცესის საქართველოს უნივერსიტეტების სასწავლო პროცესისგან. ვიტყოდი, რომ ,„ახალ ველოსიპედს“ არსად იგონებენ, თუმცა გამოვყოფდი რამდენიმე ნიშანს, რომელთა გაზიარებასაც ვისურვებდი საქართველოში.

1. სტუდენტების სეგმენტი – საქართველოსგან განსხვავებით აქ სტუდენტთა უმრავლესობამ იცის, რატომ აბარებს უნივერსიტეტში. გააზრებული აქვს, რომ მხოლოდ დიპლომით და ფულით ვერ იყიდის წარმატებას. ამდენად ჩემთვის ერთ სიამოვნებად ღირდა ასეთ სტუდენტებთან დისკუსია და მსჯელობა ნებისმიერ საკითხზე, რაც უფრო მეტად ამაღლებს მოტივაციას.

2. პროფესორებისდამოკიდებულება– ყველა თაობის პროფესორთან მქონდა ურთიერთობა. ასაკობრივი განსხვავებისა და რანგის მიუხედავად, თითოეული

3. შეფასების სისტემა – ამან ყველაზე მეტად გამაოცა.  თითოეულ საგანში ნამდვილად ზღვა მასალას ვეცნობოდით (თვალები ახლაც მტკივა). აქ სტუდენტი ფასდება არა იმ ცოდნის შემოწმებით, რასაც წაიკითხავს, არამედ პრაქტიკული დავალების საფუძველზე, ანუ კურსის ბოლოს მომზადებული პრაქტიკული დოკუმენტ(ებ)ით, რომელიც  თეორიული ცოდნის პრაქტიკაში განხორციელებას გულისხმობს. კიდევ უფრო გაოცებული დავრჩი, როდესაც ერთ-ერთ ასეთ დოკუმენტზე პროფესორისგან ორი დოკუმენტი მივიღე. პირველი მოიცავდა ორ გვერდს, რომელზეც დეტალურად იყო ჩამოწერილი ჩემ მიერ მომზადებული ნაშრომის ძლიერი და სუსტი მხარეები, მეორე კი წარმოადგენდა ჩემი ნაშრომის ასლს, რომლის თითოეულ გვერდზე ლექტორს თავისი კომენტარები დაერთო.

ფინალური გამოცდების პერიოდი სრული ქაოსი აღმოჩნდა ჩემთვის. რამდენიმე კვირა ნორმალურად არ მეძინა. ვცდილობდი, ბრიტანული განათლება გააზრებულად მიმეღო. იმდენად შრომატევადი აღმოჩნდა ყველაფერი,  ასე მგონია, ყველა  გამოცდა, რომლებიც ბაკალავრიიდან მოყოლებული დღემდე მქონია, ერთად ჩავაბარე (არა რაოდენობრივი თვალსაზრისით, არამედ მასალათა მოცულობით). თავისუფალი დრო თითქმის არ მქონდა, კიდევ კარგი კარანტინი იყო და დიდად არ დამწყდა გული, სხვადასხვა ადგილის მოსანახულებლად გარეთ გასვლას რომ ვერ ვახერხებდი. გამოცდები დავასრულე და ღრმად ამოვისუნთქე. თუმცა მანამდე ვერც კი დავიჩივლე, რადგან ამის დროც არ მქონდა.

შოტლანდიაში ჩამოსვლას მთელი რიგი გამოწვევები ახლდა. ჯერ იყო და კორონავირუსის გამო სამგზავრო ბილეთების ფასი საგრძნობლად გაიზარდა, მერე  საჭირო უამრავი დოკუმენტის მოწესრიგებასა და შევსებას დიდი ძალისხმევა დასჭირდა. პირდაპირი რეისის არარსებობის გამო ამსტერდამის აეროპორტში ჩავედი. იქ ბარგმა დაიგვიანა და თითქმის 28 საათი აეროპორტში დავყავი. თუმცა საბოლოოდ მაინც ჩამოვაღწიე გლაზგომდე.

დიდი ბრიტანეთის მიწაზე პირველად ფეხი ედინბურგში დავდგი. აეროპორტიდანვე ვიგრძენი ამ საოცარი ქალაქის არომატი და  ისეთი განცდა მქონდა, თითქოს ქალაქმა  შვილივით მიმიღო. აეროპორტიდან ავტობუსის ცენტრალურ სადგურამდე იმ მომრგვალებული შავი ტაქსით ვიმგზავრე, აქამდე მხოლოდ ფილმებში რომ მენახა. გზაში დაახლოებით 20 წუთი დაგვჭირდა და ამ ხნის განმავლობაში ავტომობილის მინიდან თვალი შევავლე ქალაქს. ვუცქერდი სახლებს, შენობებს, ბაღებს, ხალხს და ვრწმუნებოდი, რომ უნდა მეცხოვრა სრულიად განსხვავებულ გარემოსა და სივრცეში. მოყვითალო, სიძველისა და ნესტისგან დალაქავებულ შენობებს აშკარად ეტყობოდა თანამედროვეობის კვალი. საცხოვრებელი ბინების აივნები იმდენად პატარა იყო, ვირწმუნე, არც აქ უყვართ „გუნდურობა“-მეთქი. ასე რომ, წინ დიდი გამოწვევები მელოდა…

გლაზგოში გვიან ღამით ჩამოვედი. პანდემიის გამო ქალაქი ისეთივე დაცლილი და უფერული დამხვდა, როგორც მსოფლიოს უმეტესი ქალაქები გამოიყურება. კორონავირუსმა მსოფლიო შეცვალა და ჩვენც ამ შეცვლილ მსოფლიოს ვეგუებით. 14-დღიანი თვითიზოლაციის შემდეგ პირველად გავედი ქალაქში. ე. წ. „კულტურული შოკი“ არ მიმიღია, თუმცა მინდა აღვნიშნო, რომ ქალაქი ზედმიწევნით ასახავს უძველესი კულტურისა და თანამედროვე ცხოვრების დეტალების ნაზავს. შენობებზე აშკარად ჩანს კავშირი ხელოვნებასა და თანამედროვე საზოგადოებას შორის.  ჩემი აღტაცება გამოიწვია გოთიკურმა არქიტექტურამ, რამაც შეუძლებელია, გულგრილი დაგტოვოს.

როგორც ცნობილია, დასავლეთ ევროპის ქვეყნების უმეტესობაში ოკეანესთან სიახლოვის გამო უფრო ხშირად წვიმს და ზამთრის ცივი ამინდებიც ადრეულად დგება, ვიდრე საქართველოში. ამის მიუხედავად, თუ გაგიმართლა და მზის ჩასვლას დარი დაემთხვა, მაშინ ეს პეიზაჟი აუცილებლად გაგაოცებს. რამდენიმე დღის წინ, ნეკროპოლზე ყოფნისას, შევესწარი მზის ჩასვლას, რამაც ერთიორად რომანტიკულ განწყობაზე დამაყენა. თუნუქისა და კრამიტის მოგრძო სახურავები ულამაზესად ირეკლავდა მზის სხივებს, ამას ემატებოდა გლაზგოს საკათედრო ტაძრის მწვანე სახურავის ანარეკლი, რაც ნამდვილად შთამბეჭდავ სანახაობას ქმნიდა. ცაც ისე უსასრულოდ ვრცელი და ფერადოვანი იყო, უთუოდ გაგახსენებდა გალაკტიონის სიტყვებს: „შეხედე რა ცაა, ესაა, რაცაა!“

მახსენდება, როდესაც გლაზგოს უნივერსიტეტის მუზეუმს (Hunterian Museum) ვესტუმრე და აღმოვაჩინე, რომ თურმე ამ უნივერსიტეტის დაარსებიდან (1451) XIX საუკუნის შუა ხანებამდე ყველა სტუდენტი ზეპირ გამოცდას უჩვეულოდ აბარებდა. ისინი ამ დროს სხდებოდნენ ე.წ. „შავი ქვის სკამზე”. 1775-76 წლების ნახატზე ასახულია სკამი, რომელიც დოლერიტისგან (ეფუზიური მაგმური ქანი) დაამზადეს და მუხის კონსტრუქციაშია ჩასმული. სკამის ზედა ნაწილზე მოთავსებულია ქვიშის საათი,დაფნის ფოთლებით გარშემორტყმული. გამოცდის დაწყებისთანავე აკადემიური საბჭოდან მოწვეული პირი ქვიშის საათს გადააბრუნებდა. შესაბამისად, სტუდენტს დაახლოებით 20 წუთი ჰქონდა, რომ  შეკითხვებისთვის ეპასუხა. როდესაც ქვიშა მთლიანად ჩამოიცლებოდა, ის პირი დაიძახებდა: Fluxit! – „დრო ამოიწურა!“. მაშინ სტუდენტი იწყებდა პასუხის გაცემას, მერე კი დაიძახებდნენ: Ad alium, Domine! („შემდეგი, სერ!”). ეს „შავი ქვის სკამი” დღესაც გამოიყენება Cowan-ის მედლის მოსაპოვებლად, რაც საპატიო კურსდამთავრებულთათვისაა განკუთვნილი.

2019 წელს ჩავაბარე ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტში საერთაშორისო ურთიერთობების სამაგისტრო პროგრამაზე და უნივერსიტეტის დახმარებით ავიხდინე ჩემი ერთ-ერთი ოცნება  –  ერასმუსის პროგრამით სრული დაფინანსებით მოვხვდი გლაზგოს უნივერსიტეტში და მქონდა შესაძლებლობა, დიდ ბრიტანეთში მესწავლა, ამიტომ

დიდ მადლობას ვუხდი როგორც ილიაუნის საერთაშორისო ურთიერთობების ოფისს, ისე ჩემს სასწავლო პროცესში ჩართულ თითოეულ ადამიანს.

თქვენ კი გეტყვით, რომ აუცილებლად გამოიყენოთ მსგავსი შანსი!

Share Button

ქეთი ჟორჟოლიანი

დგება მომენტი, როდესაც უნდა  შეაბიჯო თავგადასავლებითა და გამოწვევებით სავსე ცხოვრებაში. Erasmus+ გაცვლით პროგრამაში მონაწილეობა კი –განსაკუთრებით პანდემიის პირობებში – ვფიქრობ, ამ თავგადასავლების ძიებისკენ გადადგმული ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი ნაბიჯი იყო.

ილიაუნიში სწავლის დროს მუდმივად ვცდილობდი, ვყოფილიყავი აქტიური სტუდენტი და უნივერსიტეტის მიერ ორგანიზებულ სხვადასხვა პროექტში, ღონისძიებასა თუ მოხალისეობრივ საქმიანობაში მონაწილეობით ჩემში აღმომეჩინა და გამომემუშავებინა ის უმნიშვნელოვანესი უნარ-ჩვევები, რომელთა გარეშე დღეს წარმატების მიღწევა თითქმის შეუძლებელია.

ამ ყველაფერმა საშუალება მომცა, სხვადასხვა მიმართულებით  შემეძინა ცოდნა და პრაქტიკული გამოცდილება და, ვფიქრობ, ეს ყველაფერი მნიშვნელოვნად დამეხმარა Erasmus+ სტიპენდიის მოპოვებასა და სწავლის საზღვარგარეთ გაგრძელებაში.

COVID-19 პანდემიის პირობებში გაცვლითი პროგრამით საზღვარგარეთ სასწავლებლად წასვლა ერთ-ერთი ყველაზე რთული გადაწყვეტილება იყო, რადგან ბევრ დაბრკოლებასთან მომიწია გამკლავება როგორც საბუთების შეგროვებისა და გამგზავრების პროცესში, ასევე პოლონეთში ცხოვრებისას. ცხადია, რთულია ცხოვრება უცხო გარემოში სრულიად უცხო ადამიანების გარემოცვაში, სადაც პანდემიით გამოწვეული შეზღუდვების გამო სწავლებასთან ერთად ურთიერთობებმაც ონლაინ  გადაინაცვლა, რის გამოც სხვადასხვა ქვეყნიდან პოლონეთში ჩამოსულ სტუდენტებსაც ვირტუალურად გვიწევდა კომუნიკაცია. ამ ყველაფერმა Erasmus+-ის მთავარი ღირებულებები, – ახალი ურთიერთობები, სხვა ქვეყნების კულტურათა გაცნობა და თავგადასავლების ძიება – თითქოს გააუფასურა.

მიუხედავად ამისა, აქ ყოფნისას  ვისწავლე ის, რაც სახელმძღვანელოებით არ ისწავლება, ვისწავლე დამოუკიდებლად ცხოვრება, კრიტიკულ სიტუაციებში გადაწყვეტილებების მიღება, დაბრკოლებებთან ბრძოლა და იმ თუნდაც მცირე პრობლემების მარტო გადალახვა, რომლებთან გამკლავებაშიც აქამდე ოჯახი ან მეგობრები მეხმარებოდნენ. ეს ყველაფერი კი, ვფიქრობ, აქ მიღებულ ცოდნასთან ერთად, მნიშვნელოვან როლს ითამაშებს ჩემს კარიერულ განვითარებაში.

აბიტურიენტობისას უნივერსიტეტის შერჩევის პროცესში ჩემთვის ერთ-ერთ ყველაზე მნიშვნელოვან კრიტერიუმს სასწავლო გარემო წარმოადგენდა, ურთიერთობები სტუდენტსა და ლექტორებს, უნივერსიტეტის თანამშრომლებს შორის. ილიაუნი სწორედ ამით გამოირჩევა, ყოველთვის ვგრძნობ მეგობრულ დამოკიდებულებას სტაფისა და ლექტორების მხრიდან, ვგრძნობ, რომ სტუდენტი მნიშვნელოვანია და უნდა მქონდეს მათი მხარდაჭერის იმედი. Erasmus+-ის ფარგლებში უნივერსიტეტის შერჩევისასაც ამას  მივაქციე განსაკუთრებით დიდი ყურადღება და ძალიან მიხარია, რომ მოლოდინი გამიმართლდა და დამხვდა ისეთივე მეგობრული და უშუალო გარემო, როგორიცილიაუნიშია. ლექტორები და ადმინისტრაციის თანამშრომლები ყველაფერს აკეთებენ, რომ შეგვიქმნან კომფორტული გარემო, დაგვეხმარონ ყველანაირი სირთულის დაძლევასა და განწყობის შენარჩუნებაში, განსაკუთრებით ამ პირობებში, როდესაც მსოფლიო პანდემიას ებრძვის და საერთაშორისო სტუდენტებისთვის საზღვარგვარეთ ცხოვრებაც კი დიდ სირთულეებთანაა დაკავშირებული.

პოლონეთში სწავლისას ბევრ საინტერესო ლექტორთან მქონდა კურსის გავლის შესაძლებლობა, თუმცა შემიძლია გამოვყო  ევროკავშირის სამართლის ლექტორი ანა, რომლისგანაც გარდა იმისა, რომ მივიღე  დიდი ცოდნა და ბევრი საინტერესო ინფორმაცია, ასევე პირველივე ლექციიდან ვიგრძენი თბილი და მეგობრული დამოკიდებულება. ლექციაზე  გათვალისწინებული საკითხების გარდა  იგი მუდმივად ცდილობდა გვესაუბრა სხვადასხვა თემაზე, უკეთ გაგვეცნო ერთმანეთი და  ყოფილიყო ჩემი მეგობარიც. ასევე  მნიშვნელოვანი იყო ის, რომ ჩემთან შეხვედრამდე მოიძია  ბევრი ინფორმაცია საქართველოზე, ჩვენს კულტურასა და ისტორიაზე, რითაც ძალიან მოიხიბლა, საქართველოში  მოგზაურობის დიდი სურვილი გამოხატა და ჩვენი ქვეყანა „ნამდვილ სამოთხედ“ მოიხსენია.

გაცვლითი პროგრამით დაინტერესებულ სტუდენტებს ვურჩევ, აუცილებლად სცადონ Erasmus+-ში მონაწილეობა, მიუხედავად იმისა, რამდენი ცდა დასჭირდებათ, არ დანებდნენ და  ყოყმანის გარეშე მიიღონ ეს გამოწვევა. ნუ შეეშინდებათ სიახლეების და სირთულეებისა, რადგან ეს მათი განვითარებისა და კარიერული წინსვლისკენ გადადგმული ერთ-ერთი უდიდესი ნაბიჯი იქნება.

Share Button

თემურ ზოიძე

თემურ ზოიძე ილიაუნისა და ონლაინგამოცემა On.ge-ს საერთო ჟურნალისტური პროექტის, „რჩეულის“ პირველი ნაკადის სტიპენდიატია.
პროექტი იმ სტუდენტებისთვისაა გამიზნული, რომლებსაც ჟურნალისტიკაში პრაქტიკული ცოდნისა და გამოცდილების დაგროვება და ამ სფეროში გამოცდილ ადამიანებთან ექვსთვიანი თანამშრომლობა სურთ.

თემური იხსენებს, როგორ გადაწყვიტა, პროექტის მონაწილეთა ასარჩევად გამოცხადებულ კონკურსში მიეღო მონაწილეობა.
„ახალ გამოწვევებს ყოველთვის მეტისმეტი სიფრთხილით ვეკიდები და მგონია, რომ ჩემი შესაძლებლობები არასდროსაა საკმარისი. ამავე მიზეზით, როცა მეოთხე კურსზე „რჩეულის“ შესახებ გავიგე, მიუხედავად იმისა, რომ ამ პროექტით დავინტერესდი, მონაწილეობის მიღებას ვერ ვბედავდი. საბოლოოდ, მაინც გადავდგი ეს ნაბიჯი და მიღებული გამოცდილება დამეხმარა იმის უკეთ გააზრებაში, რომ საკუთარ თავს ხშირად საჭიროზე მეტ დაბრკოლებას ვუქმნიდი ისევე, როგორც სხვა ბევრი სტუდენტი, რომელიც ცხოვრების პირისპირ პირველად აღმოჩნდება მარტო“.

თემური ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის სოციოლოგიის ფაკულტეტის კურსდამთავრებულია. პროექტის დასრულების მერე მან On.ge-ში კულტურის მიმართულებით განაგრძო ჟურნალისტად მუშაობა, სულ ცოტა ხნის წინ კი სწორედ „რჩეულის“ პროექტის თანარედაქტორი გახდა. ამის შესახებ ის აღნიშნავს: „ეს ამბავი მთელი ამ განვლილი გზის საუკეთესო დაგვირგვინებაა, რადგან ახლა მე ვეცდები რედაქტორის ამპლუაში დავეხმარო სხვა სტუდენტებს, თარგმანისა და ჟურნალისტიკის სამყაროში საკუთარი თავი რომ აღმოაჩინონ“.

„რჩეულის“ პროექტში სტუდენტთა ახალი ნაკადის მისაღებად კონკურსი ახლაც მიმდინარეობს. დაინტერესების შემთხვევაში ილიაუნელებს მასში ჩართვა 10 ნოემბრამდე შეუძლიათ.

ვრცლად კონკურსის შესახებ: https://cutt.ly/CgWZGHr

 

Share Button

ანა შუბლაძე

ბედნიერი ვარ, რომ ერასმუს + პროგრამის ერთ-ერთი გამარჯვებული ვარ. 2019 წლის აგვისტოდან დეკემბრის ჩათვლით ვიმყოფებოდი გაცვლითი პროგრამით კოპენჰაგენში, დანიაში და ვსწავლობდი (UCC) University college Copenhagen-ში სოციალური განათლების ფაკულტეტზე (Social education). როგორც დანიაში გავიგე, მე ერთადერთი ქართველი ვიყავი, რომელიც ამ ფაკულტეტზე სწავლობდა, ეს კი ორმაგად საპასუხისმგებლო და ამავე დროს ძალიან სასიამოვნოც იყო.

მიუხედავად იმისა, რომ ვცდილობ ვიყო აქტიური მოქალაქე და ბავშვობიდან ჩართული ვარ სხვადასხვა შემეცნებით და საგანმანათლებლო პროექტში, რომლის ფარგლებშიც არაერთხელ გამიმარჯვია და წავსულვარ საზღვარგარეთ მოკლევადიანი დაფინანსებული პროექტებით, ვერც ერთი მათგანი ვერ შეედრება იმ გამოცდილებას, ცოდნასა და დაგროვებულ ემოციებს, რაც დანიაში სწავლის პერიოდში მივიღე.

საზღვარგარეთ უნივერსიტეტში სწავლამ და უცხო გარემოში დიდხანს ცხოვრებამ ძალიან დამოუკიდებელ და უფრო მეტად ძლიერ პიროვნებად მაქცია. უპირველესად აღვნიშნავ, რომ საუნივერსიტეტო გარემო, დამოკიდებულებები და ურთიერთობები, თუნდაც ლექტორებსა და სტუდენტებს შორის სრულიად განსხვავებულია, არ ხარ დაძაბული და არ გეშინია შეცდომების დაშვება, რადგან ხვდები, რომ it’s ok not to be perfect. რაც მთავარია, ამ ყველაფერს თვითონ ლექტორები გასწავლიან, ყველა თანაბარ პოზიციაშია და ძალიან მეგობრული გარემო გხვდება. ლექტორები იმდენად უშუალოები არიან, რომ არათუ არ ერიდებიან თბილი დღეების ,,შენარჩუნების’’ მიზნით უფეხსაცმლოდ ლექციის ჩატარებას, არამედ სახლშიც გვეპატიჟებიან ნამდვილ დანიურ საუზმეზე, რაც უდავოდ უგემრიელესი იყო . ყველა იმ ცხოვრებისეული გამოცდილების გარდა, რაც ამ თვეების მანძილზე დამიგროვდა, აუცილებლად აღვნიშნავ სკანდინავიური და კერძოდ, დანიის სწავლების მეთოდებისგან მიღებულ ცოდნასაც. მათ განსხვავებული სწავლების სისტემა აქვთ, ყველაფერი დამოკიდებულია რეალურ გამოცდილებებზე და სავალდებულო სტაჟირებებზე. თეორიული ცოდნის გარდა პრაქტიკას ენიჭება ძალიან დიდი მნიშვნელობა. მეც რამდენიმე ბაღში, სკოლამდელ დაწესებულებასა და სკოლაშიც მომიწია სტაჟირებების გავლა, არაჩვეულებრივი გამოცდილება იყო. მიუხედავად ენობრივი ბარიერისა, შევძელით და საკუთარ თავზე გამოვცადეთ, როგორია ურთიერთობისა და ინტერაქციის წარმართვა. ამას გარდა, ბუნებასთან კავშირს აქცევენ დიდ მნიშვნელობას და მიუხედავად ამინდისა, სუფთა ჰაერზე და ბუნებაშიც გვქონდა ლექციები, ნაცვლად მოსაწყენი აუდიტორიებისა, რომლებიც არც თუ ისე მოსაწყენი იყო (სასრიალო გვქონდა კლასში დამონტაჟებული); ბუნებაში უფრო გონებაგახსნილი ხდები და უფრო კრეატიული, გამოვცადე როგორია თამაშით სწავლება, რაც მათ ბაღიდან ჩანერგილი აქვთ. მთელი სემესტრის განმავლობაში არც ერთი დღე არ ყოფილა ერთფეროვანი, ყოველი დღე დატვირთული მქონდა, ამიტომ მიჭირს მოკლედ ჩავტიო სათქმელი. ვიტყვი იმასაც, რომ დროის უკეთ განაწილებაშიც ძალიან მეხმარებოდა იქ ყოფნა, რადგან ყოველდღიური ლექციების, სამეცადინოს და 15-გვერდიანი თეზისების წერის მიუხედავად, არ გამომიტოვებია არც ერთი გასართობი ღონისძიება, წვეულებები, მუზეუმები თუ სხვადასხვა ადგილის აღმოჩენა, სპექტაკლშიც კი მივიღე მონაწილეობა (ჩემივე კურსის ფარგლებში) და ამასთანავე, ვიყავი მოხალისე უნივერსიტეტის ყოველწლიური გრანდიოზული ფესტივალის, რაც კიდევ ერთი დიდი ემოციური დღე იყო. იმასაც ვიტყვი, რომ აგვისტოში ერთადერთ თბილ დღეს ყინულივით ბალტიის ზღვაში ცურვაზეც არ მითქვამს უარი, არასდროს დამავიწყდება ის ემოციებიც. სტუდენტური ცხოვრება სრულიად განსხვავებული იყო, უნივერსიტეტის სპეციალური გუნდი ზრუნავდა უფრო გამრავალფეროვნებაზე და ბევრ აქტივობასაც გვთავაზობდნენ, იქნებოდა ეს გასვლითი სახის თუ სხვა.
ზღაპრული კოპენჰაგენის-ველოსიპედების ქალაქისა და უმეგობრულესი ლექტორების შესახებ ჩემი საყვარელი ისტორია უნდა მოვყვე, რომელიც სწავლის დაწყებიდან 1 კვირაში გადამხდა თავს. რამდენადაც გასაკვირი არ უნდა იყოს, ველოსიპედის ტარება არ ვიცოდი (ახლა ვისწავლე), იქ კი ყველა ტრანსპორტზე უფრო პრივილეგირებული ველოსიპედია და ჩვენმა ლექტორმაც ველოტური შემოგვთავაზა ქალაქის დასათვალიერებლად, როცა ვთქვი, რომ არ ვიცოდი ტარება, ყველას გაუკვირდა, იყო შემოთავაზებები რომ 2 დღეში მასწავლიდნენ და ა. შ., მაგრამ საბოლოოდ ასეთი საყვარელი გამოსავალი შემომთავაზეს – ჩემი ლექტორი თავის ველოსიპედს წინ მიამაგრებდა სპეციალურ ,,ყუთს’’, რომელშიც ბავშვებს სვამენ ხოლმე და დიახ, იმ ,,ყუთში’’ მოკალათებული მე დავსეირნობდი ლექტორთან ერთად, თითქოს წარმოუდგენელია ამხელა ლექტორი კაცის მხრიდან, მაგრამ ასეა, ყველაფერს აკეთებდნენ განათლებასთან ერთად მეგობრული გარემოს შესაქმნელად, რაც მოტივაციას უფრო მეტად გაძლევს. ბოლოს კი, რა თქმა უნდა, გამოსამშვიდობებელი Julehygge-ც მოგვიწყეს ტრადიციული დანიური საშობაო ტკბილეულ-სასმელითურთ.

ძალიან ბევრი დაუვიწყარი რამ მახსენდება ჩემი ჯადოსნური თავგადასავლიდან, მაგრამ საბოლოოდ ერთ რამეს ვიტყოდი, რომ არასდროს არაფერმა დაგაბრკოლოთ და ეს გამოცდილება აუცილებლად შეიძინეთ. გზა კოპენჰაგენამდე სირთულეებით იყო სავსე, თურქეთში ვიზიტიც კი მოგვიწია. რთულია სრულიად უცხო ხალხში და უცხო კულტურაში, ასევე სრულიად ინტერნაციონალურ კურსზე ყოფნა, უამრავი პრობლემა იჩენს თავს, პირადად მე მრავლად მქონდა, მაგრამ ყველაფერი დაძლევადი და გადალახვადია, შეიძლება თმაში ჭაღარებიც გაგიჩნდეთ მაგრამ მთავარი ისაა, რომ ახლა ის ცუდი მომენტებიც კი კარგად მახსენდება, რადგან უფრო გამაძლიერეს და გამზარდეს, როგორც პიროვნება.

Share Button

მარიამ დოთიაშვილი

მე ვარ მარიამ დოთიაშვილი, ერასმუს+ გაცვლითი პროგრამის ფარგლებში ამჟამად ვიმყოფები შვედეთში, ქალაქ უფსალაში. ერთი სემესტრის განმავლობაში ვისწავლი განათლების მეცნიერებების სამაგისტრო პროგრამაზე უფსალას უნივერსიტეტში, რომელიც სკანდინავიის უძველესი უნივერსიტეტია და ევროპის ტოპ 50 საუკეთესო უნივერსიტეტს შორისაა.

დავამთავრე ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის სოციალურ მეცნიერებათა საბაკალავრო პროგრამა. სწავლის პერიოდში ერთი სემესტრის განმავლობაში ერასმუს+ პროგრამით სასწავლებლად წავედი კოპენჰაგენში, სადაც ვსწავლობდი განათლების სოციოლოგიის ფაკულტეტზე. კოპენჰაგენში ძალიან საინტერესო საგნები მქონდა სკანდინავიურ სასკოლო განათლების სისტემაზე და პარალელურად რამდენიმე კვირის განმავლობაში ერთ-ერთ საჯარო სკოლაში მასწავლებლის ასისტენტობაც შევითავსე, რათა პრაქტიკულად დავკვირვებოდი და მონაწილეობა მიმეღო სასწავლო პროცესში. კოპენჰაგენში სწავლამ და ცხოვრებამ შეცვალა ჩემი შეხედულებები, ინტერესები, სამომავლო პერსპექტივები და მაშინ გადავწყვიტე, რომ მაგისტრატურას აუცილებლად განათლების მეცნიერებების მიმართულებით გავივლიდი.

კოპენჰაგენში სწავლის პერიოდში შვედეთის რამდენიმე ქალაქი მოვინახულე, მაგრამ ვერ მოვასწარი სტოკჰოლმის დათვალიერება და გულდაწყვეტილი დავბრუნდი დანიაში. არ ვიცოდი, კიდევ თუ მექნებოდა შვედეთში ჩამოსვლის შესაძლებლობა. მაშინ ვერც კი წარმოვიდგენდი, რომ ზუსტად ორი წლის შემდეგ, შემოდგომის სემესტრში სასწავლებლად შვედეთში ჩამოვიდოდი.
ჯერჯერობით თითქმის ორი თვეა, რაც შვედეთში ჩამოვედი და უფსალას სტუდენტური ცხოვრების თანამონაწილე გავხდი, ვიყიდე ველოსიპედი, რადგან უფსალაში ველოსიპედი ყველაზე სწრაფი და კომფორტული ტრანსპორტია. უფსალაში სტუდენტური ჯგუფები ე. წ. „ნეიშენებია“, რომელშიც სტუდენტები წევრიანდებიან, ამ ,,ნეიშენებში“ კვირის განმავლობაში სხვადასხვა აქტივობა ხორციელდება; ჯერჯერობით მხოლოდ იოგის, ხატვისა და ლაშქრობის აქტივობებში ვარ ჩართული.

ჩემი მობილობა განხორციელდა 2020-2021 წლის შემოდგომის სემესტრში. თავდაპირველად, როდესაც გავიგე, რომ ერასმუს + კონკურსში გავიმარჯვე და სრული დაფინანსება მოვიპოვე უფსალას უნივერსიტეტში სასწავლებლად, მაშინ საქართველოში სრული კარანტინი იყო გამოცხადებული, სახლიდან ცხრა საათის შემდეგ გასვლაც კი აკრძალული იყო და შვედეთში წამოსვლა არარეალურად მეჩვენებოდა, მაგრამ არასდროს დამიკარგავს იმედი და დარწმუნებული ვიყავი, რომ რაიმე გზას მაინც გამოვნახავდი და გამოვფრინდებოდი. წინასწარ არაფერი დამიგეგმავს, უბრალოდ მივყვებოდი მიმღები უნივერსიტეტის რეკომენდაციებს და დავჯავშნე ვიზიტი შვედეთში მიგრაციის სააგენტოში, დავჯავშნე ოთახი სტუდენტურ საცხოვრებელში და შევავსე სასწავლო ხელშეკრულება და ბოლოს უკვე ივლისში ვიყიდე ბილეთი. საკმაოდ რთული ეტაპი იყო ბილეთების შეძენა, პირველი ბილეთი ავიაკომპანიამ გამიუქმა და ამიტომ ახალი ბილეთი შევიძინე, რომლის მიხედვითაც, იმაზე უფრო ადრე უნდა გამოვფრენილიყავი ვიდრე დაგეგმილი მქონდა. ბილეთის ყიდვიდან ერთ კვირაში უკვე შვედეთში ვიყავი.
გამიმართლა და სხვა სტუდენტებისგან განსხვავებით, ჩემი ლექციები ჩვეულ რეჟიმში ტარდება აუდიტორიაში. როგორც ვიცი, სტუდენტების გარკვეულ ნაწილს ყველა ლექცია ონლაინ უტარდება და ჯერ არცერთხელ არ ჩატარებიათ ლექცია აუდიტორიაში. კორონა ვირუსთან დაკავშირებულმა რეგულაციებმა ხელი ვერ შემიშალა და ერთ-ერთი კურსის ფარგლებში, სამი კვირის განმავლობაში დავდიოდი სკოლაში და ვატარებდი კვლევას ჩემი ფინალური ნაშრომისთვის.

შვედეთში ჩემი გამოფრენა დიდი რისკი იყო, მაგრამ არცერთი წამით არ მიფიქრია, რომ ვირუსი შემაჩერებდა და ჩემი ოცნების უნივერსიტეტში სწავლაზე უარს ვიტყოდი. გავრისკე, მაინც ჩამოვედი და ძალიან ბედნიერი ვარ ჩემი გადაწყვეტილებით.

მთელი გულით ვისურვებდი, რომ ყველა სტუდენტს ჰქონდეს შესაძლებლობა, თუნდაც მხოლოდ ერთხელ მაინც ისწავლოს რომელიმე სხვა ქვეყანაში და იყოს ერასმუსელი. ერასმუსის პროგრამაში მონაწილეობის დროს აკადემიურ ცოდნასთან ერთად იღებ იმ არაფორმალურ გამოცდილებას, რომლის მიღებაც შეუძლებელია საკუთარ ქვეყანაში. გაცვლით პროგრამებში მონაწილეობა პირველ რიგში დამეხმარა საკუთარი თავის უკეთ გაცნობაში. გავხდი უფრო მეტად დამოუკიდებელი და ძლიერი პიროვნება. საზღვარგარეთ სწავლა და ცხოვრება, ბევრ გამოწვევასთან არის დაკავშირებული, ყოველდღიურ გამოწვევებთან, რომელიც გვაძლიერებს და უფრო მეტად დამოუკიდებელ პიროვნებებად გვაყალიბებს.

ერასმუსის პროგრამაში მონაწილეობა ხშირად ნიშნავს კომფორტის ზონის დატოვებას, რადგან გიწევს ახალ კულტურასთან, ახალ ადამიანებთან და განსხვავებულ ყოველდღიურობასთან „შეგუება“, ჩვენი ცხოვრების საუკეთესო ცვლილებები კი მხოლოდ მაშინ იწყება, როდესაც კომფორტის ზონას ვტოვებთ. ერასმუსის პროგრამები დამეხმარა აღმომეჩინა ჩემი ახალი ინტერესები, შემეძინა მეგობრები მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყნიდან, გავცნობოდი უცხო კულტურას, განვვითარებულიყავი როგორც პიროვნულად, ისე კარიერულად და მიმეღო ცხოვრებისეული გამოცდილებები.

ყველა სტუდენტს ვურჩევდი, რომ აუცილებლად მიიღონ მონაწილეობა ერასმუსის პროგრამაში. საკუთარ ქვეყანაში როგორი წარმატებული სტუდენტიც არ უნდა იყო, ვერანაირად ვერ მიიღებ იმ არაფორმალურ და ფორმალურ ცოდნასა და გამოცდილებას, რასაც ერასმუსი გაძლევს. ყველას ვუსურვებ იმ პირველი ბედნიერების და ცოტა შიშის გამოცდას, როდესაც სრულიად უცხო ქვეყნის უცხო ქალაქში, ასევე უცხო ოთახის კარს აღებ, შედიხარ შენი უზარმაზარი ჩანთით და იაზრებ, რომ ეს ის ადგილია, სადაც მომდევნო ხუთი თვე უნდა იცხოვრო და ჯადოსნური, დაუვიწყარი მოგონებები უნდა დააგროვო. ორი თვის წინ ჩემთვის უცნობი ქალაქი და ოთახი ძალიან ნაცნობი და საყვარელი გახდა, მალევე გაქრა პირველი შიშიც და დარჩა ბედნიერების გრძნობა.

Share Button

მარიამ ხარებავა

ჩემი ცხოვრების მნიშვნელოვან და გარდამტეხ ეტაპად მიმაჩნია ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტში გატარებული 6 წელი. ბაკალავრი სოციოლოგიის მმართულებით დავხურე, ხოლო მაინორად საფრანგეთისმცოდნეობა მქონდა არჩეული. აქვე აღვნიშნავ, რომ ფრანგული ენის სწავლა მხოლოდ მეორე კურსიდან დავიწყე და Erasmus+ გაცვლითი პროგრამების გაცნობის შემდგომ, მიზნად დავისახე საფრანგეთის უნივერსიტეტში სწავლის გაგრძელება.

ვიცოდი, რომ ეს ადვილი არ იქნებოდა და გარკვეულ დროსა და დიდ შრომას მოითხოვდა. თუმცა მიხარია, რომ ჩემს ცხოვრებაში ბევრი ძვირფასი ადამიანი არსებობს, განსაკუთრებით დედა, რომელსაც თავიდანვე სჯეროდა ჩემი და უზომოდ დიდ მოტივაციას მაძლევდა. შემდგომ მაგისტრატურაში კვლავ ილიაუნში ჩავაბარე უკვე გამოყენებითი უცხო ენებისა და საერთაშორისო მოლაპარაკების ფაკულტეტზე, სადაც მთავარ ენად ფრანგული მქონდა არჩეული. ძალიან გამიხარდა, როცა გავიგე, რომ Erasmus+ გამოცხადებული კონკურსის სიაში მონპელიეს პოლ ვალერის უნივერსიტეტიც შედიოდა, რადგან ეს უნივერსიტეტიც მსგავს ფაკულტეტს გვთავაზობდა. ასევე მინდა აღვნიშნო, რომ ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის პროფესორის, მზაღო დოხტურიშვილის თანადგომისა და გულშემატკივრობის გარეშე აღნიშნულის განხორციელებას ვერ შევძლებდი.

მონპელიეში ჩასვლის პირველი ეტაპი ძალიან რთული აღმოჩნდა. ვიცოდი, რომ ჩემს ცხოვრებაში დიდი ცვლილებების ეტაპი იწყებოდა და არ უნდა შემშინებოდა, თუმცა მაინც რთულია მოერგო საზოგადოებას, რომლის ნაწილიც არ ხარ. მქონდა გაუცხოების მომენტი. მახსოვს, პირველივე ლექციაზე ყველაზე უკან დავჯექი, რათა ნაკლებად ვყოფილიყავი შესამჩნევი. ყველაფერს ვაკვირდებოდი, მათ ცალკე აღებულ სოციუმად ვთვლიდი, თუმცა ეს დიდხანს არ გაგრძელებულა. ნელ-ნელა მათ დავუახლოვდი, ეს ალბათ იმის დამსახურება იყო, რომ ლექტორი ხშირად გვაძლევდა პრაქტიკულ და ჯგუფურ სამუშაოებს, შესაბამისად, მომიწია მათთან უფრო ხშირი კომუნიკაცია და დაახლოებაც. ბოლოს, როდესაც კარაოკე ბარში მე და ჩემი ფრანგი მეგობარი სცენაზე ვიდექით მოგებული პრიზით ხელში, მაშინ გავიაზრე, რომ აღარ ვიყავი ,,კულისებში მყოფი უცხო დამკვირვებელი” და რომ უკვე მათი ნაწილი ვიყავი. ამის გაანალიზება ძალიან ბევრს ნიშნავს. მაშინვე გავიაზრე, რომ ყველა ის კომპლექსი, რომელიც მონპელიეში ჩასვლისას მქონდა, გაქრა. რთულია ცხოვრების სტილის შეცვლა, ოჯახის, მეგობრების დატოვება და ახალ გარემოსთან შეგუება, თუმცა აღნიშნული საოცრად დიდ ცხოვრებისეულ გამოცდილებას გაძლევს.

ჩემთვის საუკეთესო და გამორჩეული მომენტები ერასმუსის ერთ-ერთ ჯგუფთან ESN Montpellier-სთან ასოცირდება. მათთან ერთად ვიყავი რამდენიმე დღით პარიზში, ისინი კვირაში რამდენჯერმე გეგმავდნენ ბევრ აქტივობას. ეს ჯგუფი ბევრად მომწონდა, რადგან ჩემნაირი უცხოელი სტუდენტი იქ ბევრი იყო და მათთან ერთად თავს კომფორტულად ვგრძნობდი. გავიცანი უამრავი სტუდენტი და შევიძინე ბევრი მეგობარი. დავაგროვე საუკეთესო მოგონებები, რომელთა გახსენებაც ცხოვრების ბოლომდე ღიმილს მომგვრის.

ამჟამად ვიმყოფები კვლავ საფრანგეთში – გრენობლის ალპების უნივერსიტეტში და ვსწავლობ მაგისტრატურაზე სოციოლოგიის მიმართულებით. რომ არა Erasmus+ გაცვლითი პროგრამა, ვერ შევძლებდი უკვე შემდგომში დამოუკიდებლად ჩამებარებინა გრენობლის უნივერსიტეტში. რომ არა ეს გაცვლითი პროგრამა, ვერ ვიქნებოდი ასეთი თავდაჯერებული და კიდევ უფრო მოტივირებული. ყველა იმ სტუდენტს, რომელიც ფიქრობს ერასმუსის გაცვლითი პროგრამით საზღვარგარეთ წასვლას, ვურჩევ, რომ არ იყოყმანონ. არ შეეშინდეთ გამოწვევების. მე, საბედნიეროდ, ჩემს დაქალთან ერთად გავატარე ეს პერიოდი და უფრო გამიმარტივდა გარკვეული კომპლექსებისა და დაბრკოლებების გადალახვა, თუმცა მარტოც შეძლებთ. მთავარია მიზანი და მონდომება. ამას გირჩევდათ 6 წლის წინ მარიამი, რომელმაც სულ ცოტა ხნის წინ ჩააბარა ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტში და მიზნად დაისახა ფრანგულის სწავლა და საზღვარგარეთ სწავლის გაგრძელება და დღეს უკვე ამას გიდასტურებთ მარიამი, რომელიც იმყოფება გრენობლში და გარწმუნებთ, რომ არ არსებობს დაბრკოლება, რომლის გადალახვაც შესაძლებელი არ იქნება.

Share Button

მარიამ მაზანიშვილი

აღნიშნულ უნივერსიტეტში სწავლის სურვილი პირველად საკმაოდ დიდი ხნის წინ გამიჩნდა, თუმცა ერასმუსის კონკურსში მეორე კურსზე მონაწილეობისას მის ნაცვლად ირლანდიის უნივერსიტეტში ამირჩიეს, რაც, რა თქმა უნდა, ერთგვარი წარმატება იყო, თუმცა მთლად ის არა, რაც მე მინდოდა, ამიტომ მასზე უარი განვაცხადე და კიდევ ერთხელ გამოვიწვიე საკუთარი თავი მომავალი წლის ერასმუსის კონკურსში, გამოცდილებამიღებულმა უკეთეს შედეგს მივაღწიე და მოვხვდი უფსალას უნივერსიტეტში.

საქართველოსა და შვედეთის საკმაოდ განსხვავებული კულტურებიდან გამომდინარე ერთ-ერთი ყველაზე დიდი გამოწვევა სწორედ შვედური კულტურის შესწავლა და მასთან დაახლოება იყო. რაც მოიცავდა უნივერსიტეტში შვედ ლექტორებთან და სტუდენტებთან სწორ კომუნიკაციას, მუშაობას სხვადასხვა წარმომავლობის, კულტურის მქონე სტუდენტებისგან შემდგარ გუნდში, ასევე ყოველდღიურ ცხოვრებაში ,,რუმმეითებთან“ და სხვებთან ურთიერთობას.

გასაკვირიც კია, რამდენი რამის აღმოჩენა შეგიძლია შენს თავში მაშინ, როდესაც უცხო ქვეყანაში მხოლოდ საკუთარი თავის იმედად ხარ და სხვადასხვა გამოწვევასაც მარტო უმკლავდები. აღნიშნული კონკურსის ფარგლებში სწორედ ასეთი სახის გამოცდილებაა ყველაზე მნიშვნელოვანი.

ერთ-ერთ საინტერესო გამოცდილებად შეიძლება ჩაითვალოს ის, რომ შვედეთში ყოფნის პერიოდში პირველად ვცადე სოლომოგზაურობა. რაც, ვფიქრობ, ყველაზე თამამი ნაბიჯი იყო ჩემს ცხოვრებაში და დღეს ამაყად ვამბობ, რომ მარტო ვიმყოფებოდი 6 ქვეყანაში. ასევე შვედეთში ჩასვლისთანავე გადავწყვიტე შემესწავლა ველოსიპედის ტარება (რისიც მანამდე ძალიან მეშინოდა), შევიძინე ჩემი პირველი ველოსიპედი, რომელიც მალევე ჩემს განუყრელ მეგობრად იქცა. ეს ორი გამოცდილება ერთად იქცა ერთგვარ სიმბოლად იმისა, რომ საკუთარ შიშებთან გამკლავება შემეძლო, ხოლო მათი გადალახვის შემდეგ კი უდიდესი სიამოვნების მიღება შეიძლებოდა.

ჩემი რჩევაც სწორედ ესაა – სიახლეების შიშმა უკან არ უნდა დაგხიოთ. ვიცი, როგორი ამაღელვებელია კონკურსის მიმდინარეობის პერიოდი, ერთი შეხედვით, როგორი საშიში შეიძლება ჩანდეს მთელი ეს პროცესი, კონკურსში გამარჯვება, ვიზის აღება და სრულიად უცხო ქვეყანაში გადასვლა, თუმცა მიღებული გამოცდილება ამ ყველაფრად ნამდვილად ღირს.

Share Button