მარიამ შერეშაშვილი – ერთხელ ერასმუსით

ვინც მიცნობს, იცის, მუდმივი გამოწვევები რამდენად არის ჩემი ცხოვრების განუყოფელი ნაწილი. აღქმაზეა დამოკიდებული, რამდენად თეორიული და პრაქტიკული ცოდნის ნაზავით. ამიტომ მივხვდი, რომ  ბიზნესის მიმართულება დღევანდელ შრომის ბაზარზე მოთხოვნად კადრად მაქცევდა. 2015 წელს ილიაუნის ბიზნესის სკოლაში ჩავირიცხე.იმ წუთიდან შეიცვალა ჩემი ცხოვრება. პირველ კურსზე სტიპენდიატი რომ გავხდი, მთელი სამყარო ჩემი მეგონა. ბიზნესის სკოლის მიერ შემოთავაზებული კურსების  თითქმის ყველა მიმართულება მაინტერესებს. შესაბამისად, სტარტაპიდეაზე ფიქრი დავიწყე, რომ ნასწავლი პრაქტიკაში განმეხორციელებინა. ინტერვიუს შემოთავაზებამაც არ დააყოვნა, რამაც დიდი სტიმული მომცა, მივხვდი, რომსწორ გზაზე ვიდექი. ვცდილობ, ცხოვრებაში ნაბიჯები ისე გადავდგა, რომ შესაძლებლობის ხელიდან გაშვება არასდროს ვინანო. პარალელურად განაცხადი გავაკეთე ამსტერდამის გამოყენებითი მეცნიერებების უნივერსიტეტში ბიზნესისა და ეკონომიკის მიმართულებით, რომ საერთაშორისო ბიზნესის გამოცდილების მეტი პრაქტიკა მქონოდა. დადებითმა პასუხმაც არ დააყოვნა. 7 ნოემბერს ამსტერდამის სახელი დავარქვით მე და ჩემმა თანაკურსელებმა, რომ ყოველ წელს აღვნიშნოთ ჩვენი გაცვლითი კურსი. საინტერესო საგნების, SAP პროგრამებისა და სასწავლო მკაცრი რეჟიმის შემდეგ წარმატებით დამთავრე AMSIB-ის სკოლა.

გაცვლითი პროგრამა არ არის მხოლოდ შენი მიმართულების საერთაშორისო დონეზე შესწავლა. ამ დროს  შენს თავთან  მარტო რჩები, გიწევს შიშებისა და დაბრკოლებების გადალახვა, რაც  დამოუკიდებელსა და ძლიერს გხდის. საინტერესოა იმ მეთოდოლოგიისა და მიდგომების შესწავლა, რომელთაცEU-ის წევრი ქვეყნები იყენებენ. SAP არის პროგრამა, რომელსაც ნაიკი და გიგანტი ქვეყნები ნერგავენ ფინანსური ანალიზისას. მათი მიდგომა დღევანდელი ბიზნესბაზრის მოთხოვნა/მიწოდებასა და პრობლემებზეა ორიენტირებული.

ყველაზე დასამახსოვრებელი ადამიანი ISN-ის მთავარი ორგანიზატორი იყო, რომელმაც დაგეგმა ჩვენი ამსტერდამში ჩასვლის ერთკვირიანი დღეები. მეხმარებოდა  სირთულეების დაძლევაში. Super trip-ის 6-დღიანი მოგზაურობის დროს იგი  უკეთ გავიცანი,  ჩვენი საუბრები ფილოსოფიისა და სოცილოგიის დარგში, საერთაშორისო სტანდარტებით განათლების მიღებისა და ბიზნესის მეთოდოლოგიების შესახებ განვითარდა. რაც მთავარია, ვიცი, რომ დღემდე შემიძლია მქონდეს მისი იმედი.

ბანკინგისა და ფინანსური ბაზრების საერთაშორისო ეკონომიკის საგანსა და ლექტორს გამოვარჩევდი. ბატონი რენსენი ნიდერლანდების ეროვნულ ბანკში მუშაობდა და საინტერესო კომპეტენცია/გამოცდილება ჰქონდა მორგებოდა დღევანდელ გამოწვევებსა და პრობლემებს. ქეისები და საგამოცდო საკითხები, რომელთაც იგი გვასწავლიდა, არ იყო მხოლოდ თეორია. მონეტარული, ფისკალური პოლიტიკის ინსტრუმენტების გამოყენებით ჩვენ დღევანდელი თურქეთის ეკონომიკის (სადაც ლირა გაუფასურდა და ინფლაციამ იმატა), ტრამპის ევროკავშირთან ვაჭრობის გზები/მეთოდები და მათი შედეგები უნდა განგვესაზღვრა. ყველაზე ძალიან მომწონდა ევროკავშირის თავისუფალი ვაჭრობის პოლიტიკის შესწავლა და ბრექსიტის გამომწვევი მიზეზების ფუნდამენტური ანალიზის უნარს მის სახელსა და 3–4-საათიან ლექციებს მივაწერდი.

ეცადეთ, იპოვოთ, რისიც გეშინიათ, ფიქრობთ, რომ ვერ გადალახავთ.. თითოეული ნაბიჯი ისე გადადგით, რომ არასდროს ინანოთ შანსის დაკარგვა. „რაც არ გვკლავს, გვაძლიერებსო”, ასე იტყოდა ნიცშე. მერწმუნეთ, ეს ხიდია დამოუკიდებლობასა და სიძლიერეს შორის, რომელზეც თითოეულმა ჩვენგანმა უნდა გაიაროს.

 

Share Button

ლიკა ტვილდიანის ერთხელ ერასმუსით

მე ვარ ლიკა ტვილდიანი, ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის საერთაშორისო ურთიერთობების მაგისტრი. ვთვლი, რომ ეს ერთ-ერთი საუკეთესო გადაწყვეტილება იყო ჩემს ცხოვრებაში, რადგან, გარდა უამრავი მეგობრისა და არაჩვეულებრივ ლექტორებთან სწავლის შესაძლებლობისა, უნივერსიტეტმა მომცა საზღვარგარეთ სწავლის და   როგორც პიროვნულად, ასევე პროფესიულად უფრო მეტად განვითარების საშუალება.

ყოველთვის ძალიან მინდოდა საზღვარგარეთ მეცხოვრა სტუდენტის სტატუსით და ბედნიერი ვარ, რომ ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტისა და ერასმუსის დახმარებით ეს შევძელი. ერთი სემესტრი ვცხოვრობდი და ვსწავლობდი ევროპის ერთ-ერთ არაჩვეულებრივ პატარა  მუსიკალურ ზალცბურგში. ეს ქალაქი ჩემთვის განსაკუთრებული გახდა იმითაც, რომ  მდებარეობს ალპების მთების შუაგულში და ყოველ დილით, როცა ფანჯრიდან ამ მთებს ვუყურებდი, ვაცნობიერებდი, რომ ორი ოცნება ერთად ამიხდა, საზღვარგარეთ სწავლის და ალპურ დასახლებაში ცხოვრებისა.

ერასმუსი დიდი შანსი და გამოცდილებაა თითოეული სტუდენტის ცხოვრებაში, პირადად ჩემთვის ეს იყო როგორც კარიერული, ასევე პიროვნული განვითარების შესაძლებლობა. როდესაც საზღვარგარეთ ცხოვრებას იწყებ, გიწევს რამდენიმე სირთულის გადალახვა, უპირველესად  ესაა ახალ გარემოსა და ადამიანებთან ადაპტაცია, შემდეგ  სწავლების ახალ მიდგომებთან შეგუება.  ზალცბურგის უნივერსიტეტის პოლიტიკის მეცნიერებების სამაგისტრო პროგრამაზე სწავლისას, პოლიტიკის მეცნიერებების რამდენიმე საინტერესო საგანი გავიარე, შევძელი ჩემს სფეროში ცოდნა გამეღრმავებინა, მომესმინა არა მხოლოდ ლექტორების, არამედ სტუდენტების საინტერესო მოსაზრებები და გარკვეული მოვლენები სხვა რეალობიდან დამენახა.

განსხვავებები ევროპულ და ქართულ სწავლების მიდგომებს შორის ნამდვილად არსებობს, თუმცა ვერ ვიტყვი, რომ ჩვენი უნივერსიტეტები მათ განვითარებით ბევრად ჩამორჩება, პირიქით, ვთვლი, რომ აქ მიღებული გამოცდილება დამეხმარა იქაურ სიტუაციასთან მალე შეგუებაში. ლექტორებთან ისეთივე უშუალო ურთიერთობა გაქვს, როგორც ილიაუნიში. ტექნიკურ მხარეს რაც შეეხება: როგორც ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტში გვაქვს ელექტრონული პორტალი (moodle), რომელზეც სტუდენტებს უწევთ  დავალებების ატვირთვა და შეფასებების ნახვა, მსგავსი სერვისი იქაც ხელმისაწვდომი იყო. ამიტომ აქ მიღებული გამოცდილების გამო ეს ჩემთვის სიახლე არ ყოფილა.

ბევრი საინტერესო ადამიანი და ლექტორი გავიცანი იქ სწავლისას, თუმცა მათგან ალბათ ყველაზე მნიშვნელოვანი იყო შეხვედრა იოჰანეს ჰანთან, ევროკომისართან ევროპის სამეზობლო პოლიტიკასა და გაფართოების საკითხებში. ჩემთვის ძალიან საინტერესო  იყო  უშუალოდ მისგან გარკვეული პოლიტიკური შეფასებების მოსმენა ჩვენი ქვეყნის საგარეო კურსის შესახებ, არსებულ მიღწევებსა და მის ევროპულ მომავალზე.

იქ სწავლისას არაერთი საგანი გავიარე,  მათგან ყველაზე საინტერესო იყო მიგრაცია და ნაციონალიზმი ევროპაში. უშუალოდ ადგილზე ვეცნობოდი ევროპაში არსებულ მდგომარეობას, მოსახლეობის დამოკიდებულებას მიგრაციული პროცესების მიმართ და უფრო ადვილად ვაანალიზებდი მიგრაციული პოლიტიკის ცვლილებების მიზეზებს რიგ ქვეყნებში.

სწავლის პერიოდში შევიძინე არაერთი უცხოელი და ქართველი მეგობარი, ვიმოგზაურე ევროპის რამდენიმე ქვეყანაში, რაც უდიდესი და სასიამოვნო გამოცდილება იყო. დღეს, როცა ამ ყველაფერს როგორც წარსულს, ისე ვუყურებ, ვთვლი, რომ ერამუსი ნამდვილად არ არის ერთი წელი შენს ცხოვრებაში,  მთელი ცხოვრებაა ერთ წელიწადში, რადგან, დარწმუნებული ვარ, რომ ეს  გამოცდილება ყოველთვის დიდ გავლენას მოახდენს  ჩემს წინსვლაზე.

დღეს, როცა სტუდენტები მეკითხებიან ამ პროგრამაზე,  მთელი გულით ვეხმარები, ვურჩევ, მაქსიმალურად ბევრ გაცვლით პროგრამაში მიიღონ მონაწილეობა, ერასმუსი კი ერთ-ერთი საუკეთესოა ამ მხრივ და მთავარი რჩევა კი ალბათ ის იქნება, რომ ისწრაფოდნენ განვითარებისკენ.

Share Button

მარიამ ლაღუნდარიძის ერთხელ ერასმუსით

მე ვარ მარიამ ლაღუნდარიძე, ილიაუნის ლიტერატურათმცოდნეობის პროგრამის ბაკალავრი. ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტმა მომცა საშუალება მიმეღო ზოგადი განათლება, ინტერდისციპლინური სწავლების მეთოდებიდან გამომდინარე, შემიძლია ცოდნის დაგროვება ჩემთვის საინტერესო ყველა მიმართულების შესახებ. ლიტერატურული ტექსტების მიღმა ყოველთვის ვცდილობ სოციალური, ისტორიული თუ პოლიტიკური კონტექსტის გააზრებას, რაც თავისთავად მეხმარება არსებული რეალობის უკეთ გაგებაში.

უნივერსიტეტის მიღმა ჩემი საქმიანობა შემოიფარგლება მოხალისეობრივი აქტივობებით. დაინტერესებული ვარ ჟურნალისტიკითა და ზოგადად ქართული მედიით, ამ მხრივ ჩემი ყველზე საინტერესო გამოცდილება იყო მედიის განვითარების ფონდში გავლილი კურსი– ვისწავლე fake news-ების ამოცნობა და დავწერე რამდენიმე სტატია, რუსული პროპაგანდის წინააღმდეგ. გარდა ჟურნალისტიკისა, მაინტერესებს პოლიტიკა. უკანასკნელი წლების მოვლენებიდან გამომდინარე, ვთვლი, რომ სოციალური მოვლენების სწორად წარმართვისთვის აუცილებელია, ახალგაზრდების პოლიტიკაში ჩართულობა. ჩემი, როგორც მოქალაქის, უფლება-მოვალეობების შესახებ ინფორმაციის მიღებაში დამეხმარა ადენაუერის ფონდი, რომლთან თანამშრომლობის შედეგად ნათლად დავინახე, თუ როგორ მუშაობენ ქართული პოლიტიკური სისტემები და როგორ შეიძლება მივაწვდინო ჩემი ხმა მთავრობას.

გარდა საგანმანათლებლო და შემეცნებითი ინტერესებისა, ჩემი ყველაზე დიდი გატაცებაა ლაშქრობა. სქართველოს შემოვლა ოთხი წლის წინ დავიწყე და პირველი გასვლის შემდეგ ბუნებაზე დამოკიდებული გავხდი. ვთვლი, რომ საქართველო მსოფლიოში ერთ-ერთი ყველაზე ლამაზი ქვეყანაა და ყოველი ლაშქრობის შემდეგ მაქვს განცდა, რომ წინ ბევრად უკეთესი გამოცდილება მელის.

გაცვლითი პროგრამის საბუთების შევსების დღიდან სამშობლოში დაბრუნებამდე პერიოდი სავსე იყო სირთულეებითა და გამოწვევებით, რომელთა გადალახვამაც პიროვნულად გამზარდა. თუკი აქამდე მნიშვნელოვანი ნაბიჯის გადადგმისას ან კრიტიკულ სიტუაციაში ყოველთვის სხვა ადამიანების დახმარება მჭირდებოდა, ახლა ყველანაირი პრობლემის დამოუკიდებლად გადაჭრას ვახერხებ. საზღვარგარეთ ცხოვრების ოთხთვიანმა გამოცდილებამ მასწავლა, რომ მთავარია პრობლემის სწორად გააზრება და შედეგს ყოველთვის მარტივად მიაგნებ.

რაც შეეხება აკადემიურ ცოდნას, მოვახერხე ისეთი ლიტერატურული და სამეცნიერო წყაროების მოძიება, რომლებიც ჩემთვის აქამდე ხელმისაწვდომი არ იყო. ლიმერიკის გლუკსმანის ბიბლიოთეკა ევროპაში ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი ბიბლიოთეკაა, რომელიც მკითხველებს ციფრულ მომსახურებას სთავაზობს. სასწავლო სემესტრის დასრულების შემდეგ თითქმის ყოველ დღე ვსარგებლობდი ბიბლიოთეკით და შევაგროვე საინტერსო მასალები, რომელთა გამოყენებასაც საბაკალავრო ნაშრომის დაწერისათვის ვაპირებ.

ილიაუნისა და ლიმერიკის უნივერსიტეტების სწავლების მეთოდებს შორის თითქმის არანაირი განსხვავება არ არის, მეტიც, ორივე უნივერსიტეტი მსგავს მიდგომებს იყენებს. როგორც ჩვენთან, ლიმერიკშიც ლექტორები ორიენტირებულნი იყვნენ ტექსტების სიღრმისეულ გააზრებასა და დისკუსიების საშუალებით გაგებაზე. სხვათაშორის, ორივე უნივერსიტეტი იყენებს ერთსადაიმავე საიტს დავალებების ასატვირთად და შესამოწმებლად. ამიტომაც ჩემთვის ამ მხრივ ინოვაციური არაფერი ყოფილა. უნდა აღინიშნოს, რომ რაღაც ასპექტებში პრიორიტეტს მშობლიურ უნივერსიტეტს მივანიჭებდი, მაგალითად. ვთვლი, რომ სტუდენტების განათლების დონე და დისკუსიების ხარისხი აქ უფრო მაღალია, ვიდრე მასპინძელ უნივერსიტეტში.

განსხვავება ლიმერიკისა და ილიაუნის უნივერსიტეტებს შორის არის ირლანდიის უნივერსიტეტის ინფრასტრუქტურული უპირატესობა – ლექციების შემდეგ შემეძლო სხვადასხვა სპორტული აქტივობებით დაკავება, მაგალითად, ხშირად ვცურავდი და უნივერსიტეტში მისასვლელად ყოველდღე ვიყენებდი ველოსიპედს, რაც იქაური ცხოვრების განუყოფელი ნაწილია.

მსოფლიოში ქართველებზე უფრო სტუმართმოყვარე ხალხი თუ არსებობდ,ა, არ მეგონა. ირლანდიელებმა სტუმართმოყვარეობით ნამდვილად გამაოცეს. ყველაზე საინტერესო ადამიანი, რომელიც სრულიად შემთხვევით ველოსიპედით სეირნობისას გავიცანი, ჩემი მეზობელი მოხუცი ბრაიანი აღმოჩნდა. ბრაიანმა ბევრი რამ იცოდა საქართველოზე და როცა მასთან სტუმრად მივდიოდი, ხშირად ვლაპარაკობდით ირლანდიისა და საქართველოს ისტორიული გამოცდილებების მსგავსება-განსხვავებებზე. მისი მოგზაურობის ისტორიები ჩემთვის ნამდვილად საინტერესო მოსასმენი და ამავდროულად ინსპირაციული იყო.

ყველაზე საინტერესო კურსი, რომელმაც კიდევ უფრო მეტად დამაფიქრა მასწავლების პროფესიის არჩევაზე, ეს იყო „განათლების თანამედროვე გაგება და გააზრება”, კურსის განმავლობაში თითქმის ყოველ კვირას ვუსმენდით განათლების სფეროში დასაქმებულ, წარმატებულ ლექტორებსა და მასწავლებლებს, რომლებიც თავიანთ განათლების ფილოსოფიას გვიზიარებდნენ. განათლების სხვადასხვა თეორეტიკოსის მოსაზრებების გაცნობისა და განათლების სხვადასხვა სისტემაზე მსჯელობის შემდეგ დავრწმუნდი, რომ ეს ის სფეროა, სადაც ჩემს თავს მომავალში ვხედავ.

ყოველთვის როცა ირლანდიაში ყოფნაზე დავფიქრდები, დუბლინში ჩემი მარტო გამგზავრების ისტორია მახსენდება. მიუხედავად იმისა, რომ დუბლინი ჩემი საცხოვრებელი ქალაქიდან საკმაოდ მოშორებით (3 საათის სავალზე) მდებარეობდა, გამოცდების შემდეგ გადავწყვიტე სპექტაკლის სანახავად მარტო წასვლა და ქალაქის დათვალიერება, მაგრამ უამინდობის გამო დუბლინში თავიდან ფეხებამდე სველი ჩავედი, ისეთი საშინელი წვიმა იყო, ტურისტებიც კი არ მოძრაობდნენ, ქალაქის დათვალიერება შეუძლებელი აღმოჩნდა და ამიტომაც მაკდონალდსში გაცნობილ ინტერნაციონალურ ჯგუფს შევუერთდი და მათთან ერთად გავატარე დრო.

საღამოს თეატრის მიგნება ცოტა გამიჭირდა და ქუჩაში მისამართს ვკითხულობდი, მოხუცმა ქალმა გამაჩერა და როცა გაიგო, სად მივდიოდი გამომელაპარაკა, თეატრზე, ხელოვნებასა და წიგნებზე ბევრი ლაპარაკის შემდეგ თავისთან დამპატიჟა. დღემდე არ მჯერა, რომ ასე ქუჩაში გაცნობილ უცხო ადამინს მენდო, შემიფარა, გამათბო და საინტერესო ისტორიებს მომიყვა.

დამშვიდობებისას სამახსოვროდ წიგნი მაჩუქა და ბოლოს თეატრის შენობამდეც მიმაცილა. სწორედ მაშინ ვიგრძენი,რომ დუბლინი, რომლის შესახებაც ჯოისი დაუჯერებელ ამბებს წერდა, თურმე ნამდვილად არსებობს.

არასოდეს იფიქროთ, რომ პროგრამისთვის გათვალისწინებულ მოთხოვნებს არ აკმაყოფილებთ! თუ არ გჯერათ, იცოდეთ, რომ გასაუბრებაზე ინგლისურის B1 დონით გავედი.

Share Button

ნანი წიქარიძე – ერთხელ ერასმუსით

სკოლის ასაკიდანვე ძალიან აქტიური ვიყავი და სულ მინდოდა მესწავლა და მემოგზაურა უცხოეთში. სკოლა ოქროს მედალზე დავამთავრე და სასურველ უნივერსიტეტში,ილიაუნიში ჩავირიცხე. პირველივე კურსიდან გავხდი პრეზიდენტის სტიპენდიატი და შემდეგ მოვიპოვეყველასათვის სანატრელი ერასმუსის სტიპენდიაც. ილიაუნში გატარებულ ნაყოფიერ დაუბედნიერეს სტუდენტურ წლებს დაემატა დაუვიწყარი და თავგადასავლებით სავსე 5-თვიანი პერიოდი, რომელიც დანიაში, UCC-ის უნივერსიტეტში გავატარე.

ჩემმა უნივერსიტეტმა Erasmus +-ის დახმარებით მომცა შესაძლებლობა ბავშობის ოცნება ამეხდინა და სრული დაფინანსებით მესწავლა და მემოგზაურა უცხოეთში. ვფიქრობ, გაწეულმა შრომამ ნაყოფი გამოიღო, ხოლო უცხოეთში გატარებულმა დრომ და შეძენილმა გამოცდილებამ კი დიდი გავლენა მოახდინა ჩემს განვითარებასა და გეგმებზე. საერთაშორისო პროგრამამ სამყარო სხვა თვალით დამანახა, განვვითარდი როგორც პიროვნულად, ასევე პროფესიულად. უცხოეთში გავლილმა პროგრამამ (teacher education) შესაძლებლობა მომცა დავსწრებოდი და უშუალო მონაწილე ვყოფილიყავი კოპენჰაგენში, დანიურ სკოლებში ჩატარებული გაკვეთილებისაც, რომლის დროსაც შევისწავლე უამრავი მეთოდი (the nordic models), რომლებსაც საქართველოში სწავლებისას აუცილებლად გამოვიყენებ, რადგან ჩემს მომავალ პროფესიასთან (teacher, lecturer) მეთოდიკა უშუალოდ არის დაკავშირებული. ყველაზე მეტად სწავლების განსაკუთრებულ სისტემას გამოვარჩევდი, უნივერსიტეტის პროგრამა მთლიანად მორგებულია სტუდენტებზე და უდიდეს როლს თამაშობს პრაქტიკაზე დამყარებული სწავლება.

გარემო თბილი და მეგობრულია, რამდენიმე საგნის მასალებს შორის მსგავსებაც შევნიშნე. როგორც ილიაუნშია სასკოლო პრაქტიკა, ასევეა დანიურ სკოლაში, რაც მეტად გივითარებს პედაგოგიურ უნარ-ჩვევებს.

ვფიქრობ, ყველაზე საინტერესო ადამიანი ჩემი ამერიკელი ლექტორი იყო, რომელიც დანიაში ცხოვრობს და მოღვაწეობს. მას, ისევე, როგორც სხვა ლექტორებს და სტუდენტებს, გავაცანი საქართველო და საშობაო არდადეგების დროს იგი ესტუმრა საქართველოს. ის კიდევ გეგმავს აპრილში საქართველოს ესტუმროს ოჯახის წევრებთან ერთად და მოსანახულებელ სიაში ჩემი უნივერსიტეტი, ილიაუნიც შეიყვანა, რამაც ძალიან გამახარა.

the Nordic Model-კურსმა, რომელიც მთლიანად ორიენტირებულია პრაქტიკულ სწავლებაზე, დამანახა, რომ მხოლოდ თეორიის სწავლა არაფერია, თუ ყველაფერი პრაქტიკულად არ გაითავისე. ვფიქრობ, ჩრდილოეთის ქვეყნების მეთოდები გამორჩეულია და მომავალში აუცილებლად გამოვიყენებ.

ვფიქრობ, როდესაც შრომობ, აუცილებლად ფასდება და თუ გინდა ოცნება აისრულო, ისწავლო, იმოგზაურო და განვითარდე, აუცილებლად უნდა გამოიყენო შანსი, რომელსაც უნივერსიტეტი გაძლევს, და სცადო Erasmus+ ის პროგრამა.

Share Button

გიორგი ქაჯაია – ერთხელ ერასმუსით

მე ვარ გიორგი ქაჯაია, ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის არქიტექტურის მე-4 კურსის სტუდენტი. უნივერსიტეტში ჩაბარებამდე თითქოს წინასწარ ვიცოდი, რომ გაცვლით პროგრამაში მონაწილეობა უნდა მიმეღო და აუცილებლად გამემარჯვა, თუმცა ეს მიზანი საკმაოდ მასშტაბურად და რთულად მეჩვენებოდა. ჯერ კიდევ სკოლის პერიოდში აქტიურად ვმონაწილეობდი სხვადასხვა კონკურსსა და აქტივობაში, რა თქმა უნდა, მსგავსი ტენდენცია გადმომყვა უნივერსიტეტშიც. მონაწილეობა მივიღე უამრავ კონკურსში, აქტივობასა თუ ვორკშოპში, რომლებმაც ჩემი პიროვნული ზრდა და თვალსაწიერის გაფართოება განაპირობა, აგრეთვე საკმაოდ სოლიდური პრიზები მაქვს მოგებული. ამასთანავე გააზრებული მაქვს, თუ რას, რისთვის და როგორ ვაკეთებ. სწორედ ამ ყველაფრის სწორად გააანალიზება და წარმოჩენა გახდა ჩემთვის წარმატების მომტანი ერასმუსის გაცვლით პროგრამაში. ამ ეტაპზე ვცდილობ, რაც შეიძლება მრავალმხრივად განვავითარო ჩემი თავი არქიტექტურის მიმართულებით, რაც სამომავლოდ ქვეყანაში არსებული საკმაოდ ქაოსური გარემოს მოწესრიგების საშუალებას მომცემს. სწორედ ეს არის ერთ-ერთი უსაზღვროდ დიდი მოტივაციისა და მიმართულების მომცემი ჩემთვის– არ მაქვს მიზნად დასახული, ვიყო უბრალოდ არქიტექტორი, რომელიც საპროექტოში დაჯდება და დამკვეთის ნება-სურვილებზე ააგებს პროექტებს, არამედ ჩემი მთავარი მოწოდებაა გავხდე ლიდერი არქიტექტორი, რომელიც უპირველესად სოციუმის ინტერესებს წამოწევს წინა პლანზე და არ იქნება ორიენტირებული კონკრეტული ინდივიდის ნება-სურვილებზე, თუმცა არც ამ უკანასკნელის სწორად განვითარების წინააღმდეგი ვარ.

გაცვლითი პროგრამა ჩემთვის მრავალმხრივ საინტერესო და გარდამტეხი აღმოჩნდა. მისი წყალობით ფასეულობების გამდიდრება და ჩემი შესაძლებლობების კიდევ უფრო ფართო სარბიელზე წარმოჩენის საშუალება მომეცა. დაწყებული უნივერსიტეტის აკადემიური საქმიანობით, აგრეთვე პიროვნული განვითარების კონტექსტშიც ფრიად მრავლისმომცველი აღმოჩნდა ერასმუსის გაცვლითი პროგრამით სწავლა. უფრო კონკრეტულად რომ ვისაუბროთ, გაცვლითი პროგრამის შევსების დროს ჩემთვის მნიშვნელოვანი იყო მომეძიებინა უნივერსიტეტი, რომელიც მომცემდა შესაძლებლობას ჩემ მიერ არქიტექტურაში მონაპოვარი ცოდნის ინტეგრირება მომეხდინა მენეჯმენტურ და ლიდერულ მმართველობაში. სწორედ ასეთი აღმოჩნდა კოდოლანი იანოს უნივერსიტეტი, სადაც ჩემს არქიტექტურის ცოდნას მიეცა საშუალება უფრო ფართო მასშტაბებში განვითარებულიყო, კერძოდ. ვისწავლე. თუ რა უნდა გავითვალისწინო, როდესაც ვქმნი ტურისტებზე მორგებულ შენობა-ნაგებობას, აგრეთვე მქონდა შესაძლებლობა. გავცნობოდი მსოფლიოს წამყვანი კომპანიების სწორი მმართველობისა და მენეჯმენტის მაგალითებს. ვინაიდან და რადგანაც უსაზღვროდ დიდი ინტერესი მაქვს „მდგრადი არქიტექტურისა“’ და „ინკლუზიური დიზაინის’’, ამ მიმართულებითაც მქონდა ცოდნის მიღების საშუალება. უნივერსიტეტში დამატებით არჩეული მქონდა მულტიკულტურული კომუნიკაციების საგანი, რომელიც თითქმის ყველა ქვეყნის სტუდენტს ჰქონდა აღებული, ეს საგანი, ჩემი აზრით, უკეთ დამეხმარა სხვადასხვა წარმომავლობისა და მიდრეკილებების აქტიური სტუდენტები გამეცნო; სხვადასხვა საგნის გავლამ ჩემი, როგორც თეორიული, აგრეთვე პრაქტიკული, ცოდნა გაზარდა.
ბუდაპეშტი ჩემთვის, როგორც მომავალი არქიტექტორისთვის, ფრიად საინტერესო ქალაქი იყო თავისი არქიტექტურითა და ამ არქიტექტურისადმი დამოკიდებულებით, კერძოდ, მათ იდეალურად აქვთ დაცული და შემონახული ქვეყნის წარსული შენობებში, მათი თითოეული შენობა-ნაგებობა ისტორიის უსიტყვოდ მთხრობელია. ისინი ამ ყველაფრის ბრენდინგსა და წარმოჩენას იმდენად მაღალი ხარისხსით ახერხებენ, რომ ტურისტული თვალსაზრისით ერთ-ერთ წამყვანი ქალაქია.. ვფიქრობ, იმავე სურათის მიღება შეგვიძლია საქართველოში და ამის ნათლად დანახვის საშუალება მომცა გაცვლითმა პროგრამამ ბუდაპეშტში.
აქტიური ადამიანი ვარ, ამიტომ ბუდაპეშტში ჩასვლისთანავე მიზნად დავისახე, რაც შეიძლება ბევრი ადამიანი გამეცნო, რადგან ყველა ადამიანი უნიკალურია და ეს მრავალფეროვნება კიდევ უფრო გაამრავალფეროვნებდა ჩემს ინდივიდუალიზმსა და „,მეს“’. ძალიან მიყვარს საუბარი, იდეებისა და ისტორიების გაზიარება, ამიტომ დავდიოდი შეხვედრებსა თუ „ივენთებზე“’, სადაც სხვადასხვა წარმომავლობის ხალხი ერთმანეთს საკუთარ -თავსაზე თუ ქვეყნებზე ესაუბრებოდნენ, სწორედ იქ მომეცა საშუალება წარმომედგინა ჩვენი ქვეყანა და სხვადასხვა ეროვნების ადამიანებისთვის გამეცნო, საკმაოდ ბევრჯერ მოვახერხე ეს და ძალიან ბედნიერი ვიყავი ამითაც. სწორედ ამ შეხვედრების წყალობით გავიცანი საკმაოდ ბევრი წარმატებული ადამიანი, რომლებმაც შემდეგ ჩემი თავის განვითარების სხვადასხვა გზა და პერსპექტივა დამანახეს.
თამამად შემიძლია ვთქვა, რომ გაცვლით პროგრამაზე საკმაოდ ბევრი რამ ვისწავლე, არა მარტო პროფესიული, არამედ პიროვნული თვალსაზრისითაც, რადგან ჩემს გაცვლით პროგრამას დაემთხვა პანდემია. ალბათ ერთ-ერთი დიდი მონაპოვარი ჩემთვის პიროვნული სიძლიერე და უშიშრობაა, რომელიც წარმოდგენითაც კი რთული იქნებოდა, თუმცა რეალობაში იმდენად მარტივად გავართვი თავი უცხო ქვეყანაში სრულიად მარტო ცხოვრებას პანდემიის პარალელურად, რომ საბოლოოდ ჩემი შედეგით მეც გაოცებული და კმაყოფილი ვიყავი. მოკლედ, ეს 4 თვე იყო აკადემიური და პიროვნული განვითარების, უამრავი ახალი კონტაქტის, არქიტექტურაში პროფესიონალიზმის შესაძლებლობების გაანალიზებისა და პიროვნული გადარჩენის პერიოდი.კმაყოფილების დონე ცოდნისა და გამოცდილების მიმართულებით რომ უსაზღვროა, ამას თქმაც არ სჭირდება. თუმცა ამასთან ვფიქრობ, ეს მხოლოდ დასაწყისია, თან ძალიან კარგი დასაწყისი, რომელმაც იდეალურად წარმომიჩინა, რომ ადამიანის შესაძლებლობებს საზღვარი არ აქვს, დღესაც ამ შესაძლებლობების განვითარებით ვარ დაკავებული, წინ კიდევ დიდი და მძლავრი მიზნები მაქვს, რომლებისთვისაც ვიბრძვი და აუცილებლად განვაგრძობ ბრძოლას, ხოლო ერასმუსის გაცვლითი პროგრამა ჩემს კარიერაში მყარად ჩასხმული საძირკველია, რომელზედაც ასევე მყარი და მძლავრი მომავალი უნდა დაშენდეს.

განსხვავებები იმდენად მცირეა ილიაუნსა და ევროპის უნივერსიტეტს შორის, რომ ამაყად შემიძლია ვთქვა: ილიაუნი ნამდვილად ევროპული უნივერსიტეტია, ეს გამოიხატება, როგორც სწავლებით, აგრეთვე საქმიანობითა და აქტივობებით. კერძოდ, ბუდაპეშტის უნივერსიტეტის მთავარი ამოსავალი წერტილი სტუდენტის კრიტიკული აზროვნების განვითარება იყო, არავის აინტერესებდა კონკრეტული წესისა და ნორმის ზეპირად ცოდნა, არამედ ორიენტირებულები იყვნენ კრიტიკული აზროვნებისა და მსჯელობის განვითარებაზე. ლექციები ძირითადად სტუდენტების აზრთა გაზიარებასა და დისკუსიებზე იყო დაფუძნებული, გამოცდებს რაც შეეხება: ძირითადად პროექტები და პრეზენტაციების მომზადებები გვიწევდა, სხვადასხვა საკითხსა და თემას ვირჩევდით და ნასწავლ მასალაზე დაყრდნობით არგუმენტირებულად გვიწევდა ჩვენი აზრის წარმოჩენა და დასაბუთება. ფაქტობრივად ილიაუნშიც მსგავსი მიდგომაა, ჩვენთანაც დიდი ყურადღება ექცევა სტუდენტის ანალიტიკური აზროვნების განვითარებას. ბუდაპეშტში სწავლის დროს რაც ძალიან მომეწონა იყო ერთ-ერთი საგნის ლექტორის მიერ ორგანიზებული ლექციები სასტუმროებში, კერძოდ, მან დაგვათვალიერებინა გამორჩეული სასტუმროები, დეტალურად წარმოაჩინა მათი გეგმარება და ის დეტალები, რომლებიც სტუმრებისთვის მიზიდულობის წერტილად აქცევდა. მსგავსი აქტივობის დროს გვქონდა შესაძლებლობა აღგვექვა თითოეული დეტალი, დაგვესვა შეკითხვები და პასუხები იქვე მიგვეღო პრაქტიკული გამოცდილებით. ვფიქრობ, მსგავსი მიდგომა ილიაუნში მეტ-ნაკლებად გვაკლია, თუმცა მაინც მახსენდება ერთი ლექტორი, რომელმაც თავისი განხორციელებული პროექტები გვაჩვენა და დეტალურად აღგვიწერა მშენებლობის ეტაპები კონცეფციიდან საბოლოო შედეგამდე.

სწავლის დროს შევხვდი სკანდინავიის ქვეყნიდან ბუდაპეშტში ტურისტად ჩამოსულ ერთ ადამიანს, ის დღეს ჩემი მეგობარია. ერთმანეთი Language Exchange Event’-ზე გავიცანით. ჩემი დიდი დაინტერესება მისმა მიღწევებმა და ლიდერულმა საქმიანობებმა განაპირობა. ის ერთ-ერთ კომპანიაში HR მიმართულებით საქმიანობს და ადამიანების დიდი ჯგუფის მმართველია, სწორედ მსგავს მმართველად წარმომიდგენია ჩემი თავი მომავალში, რომ მეყოლება ჩემი გუნდი, რომელთან ერთადაც დიდი ბრძოლით შევცვლით საქართველოში არსებულ ქაოსს არქიტექტურის მიმართულებით. რაც შეეხება ამ კონკრეტულ ადამიანს, ის ყოველთვის მაძლევს რჩევებს, ჩართულია ჩემი პროექტების კრიტიკულ ანალიზსა და ჩემი პიროვნების განვითარებაში. კარგი მეგობრები ვართ, თუმცა მენტორების როლსაც თამამად ვითავსებთ ერთმანეთის ცხოვრებაში.

ვფიქრობ, მომავალში ილიაუნიდან კვლავ წავლენ სტუდენტები ამ უნივერსიტეტში, ჩემი დიდი რეკომენდაცია იქნება, რომ ბალინტ ჰორვატის საგანი/საგნები გაიარონ. უსაზღვროდ დასამახსოვრებელი და ნაყოფიერი იყო ბალინტის საგნების გავლა, დღესდღეობით ჩვენ კვლავ გვაქვს ურთიერთობა და ვმსჯელობთ სხვადასხვა საკითხზე, საერთო ინტერესიც გვაქვს, ეს ეხება მდგრადი განვითარების სფეროს. მას დიდი ცოდნა და გამოცდილება აქვს, სწორედ მდგრადი განვითარებისადმი უსაზღვრო ინტერესი აღმოჩნდა ჩვენი ასე მჭიდროდ გადაკვეთის წერტილი. მიუხედავად იმისა, რომ სემესტრი დასრულდა, ხშირად ვსაუბრობთ და ვუზიარებთ ერთმანეთს პიროვნულ ხედვებსა თუ სიახლეებს ამ საკითხთან დაკავშირებით. მომავალში არ გამოვრიცხავ, რომ კოლეგებიც ვიყოთ, რადგან ჩემი უნარებისა და კარიერის განვითარებას ინფრასტრუქტურის მძლავრ მენეჯმენტშიც ნათლად ვხედავ. ბალინტთან გავდიოდი საგანს სახელწოდებით„კორპორაციული სოციალური პასუხისმგებლობა“ და შესაძლებლობა მქონდა დეტალურად შემესწავლა წამყვანი კომპანიების საქმიანობები, ეს კომპანიები არ იყო მხოლოდ არქიტექტურული, არამედ განვიხილავდით სხვადასხვა ფუნქციონალური დატვირთვის კომპანიების საქმიანობას. ჩემთვის ძალიან დიდი ინტერესის საგანია ვიცოდე სხვადასხვა სპეციფიკის კომპანიის საქმიანობა, რადგან, როგორც უკვე მრავალჯერ აღვნიშნე, საბოლოოდ მძლავრ მმართველად მესახება თავი და, ვფიქრობ, ამას მხოლოდ არქიტექტურის ცოდნით ვერ შევძლებ, არამედ დამატებით მენეჯმენტური და მარკეტინგული უნარების ათვისებაა საჭირო. სწორედ ამ ყველაფრის ნათლად და მარტივად დანახვის საშუალება მომეცა ბალინტის საგანზე, მისი თითოეული ლექცია-სემინარი უსაზღვროდ დიდ ინტერაქციასა და აზრთა მიმოცვლაზე იყო დაფუძნებული.

ერთ სიტყვას ვეტყვი მათ, ვისაც სურთ გაცვლით პროგრამაში მონაწილეობის მიღება: იმოქმედეთ! აქვე ვრცელ განმარტებასაც დავურთავ, რატომ არის საჭირო მოქმედება:
ცხოვრება ერთი დიდი საბრძოლო ასპარეზია, სადაც ის იმარჯვებს, ვინც იბრძვის. ვფიქრობ უმთავრესი, რაც წარმატებისთვის გვჭირდება, მოქმედება, შრომისმოყვარეობა და მიზნისკენ სწრაფვაა. თუ შენ გსურს და გაქვს უნარი იბრძოლო შენი მიზნისთვის, აუცილებლად მიაღწევ. არ არსებობს ისეთი სურათი, რომელსაც ჩვენს წარმოსახვაში ვერ დავხატავთ და თუ დავხატავთ, მაშასადამე მის მიღწევასაც შევძლებთ. უპირველესად იბრძოლეთ, რომ ის ხატება შეიქმნათ თქვენს გონებაში, რომელიც თქვენს სურვილებს ყველაზე მეტად შეესაბამება, ხოლო შემდეგ გაწერეთ ამ მიზნისკენ სავალი გზები, კი, ნამდვილად არ არის ადვილი, მაგრამ არც რთული და მიუღწევადია, რადგან თუ ერთმა შეძლო, რატომ ვერ უნდა მიაღწიო შენ? ამ ქვეყნად მიუღწეველი არაფერია, უბრალოდ სიზარმაცე და უმოქმედობა ხშირად აცამტვერებენ პიროვნებების უნარს, მიაღწიონ მასშტაბურ წარმატებებს. სწორედ ასეთი მასშტაბური მიღწევა შეიძლება იყოს გაცვლითი პროგრამით სწავლა და ნუ მისცემთ სხვადასხვა გარემო ფაქტორს გაანადგუროს ის. ალბათ დღემდე არ მეცოდინებოდა, რას ნიშნავს ნამდვილი სტუდენტობა, რომ არა ერასმუსის გაცვლითი პროგრამა. სწორედ იქ გავიგე, რაოდენ დიდი ბედნიერების მომტანია იღებდე ხარისხიან განათლებას და ამის პარალელურად გქონდეს დრო სხვადასხვა აქტივობისთვის. ჩვენს ქვეყანაში სამწუხაროდ არ არის ბევრი აქტივობა, რომლითაც სტუდენტს შეუძლია დაკავდეს, ხოლო ევროპაში სტუდენტური ცხოვრება ბევრად უფრო წინა პლანზეა წამოწეული. ევროპულ ქალაქში ცხოვრებაც აუცილებლად შეცვლის თქვენს თვალთახედვას, იქ არსებული წესრიგი და განვითარების ხარისხი თქვენში საფუძვლიანად ჩანერგავს სურვილს, რომ აუცილებლად შეცვალოთ ჩვენი ქვეყანა უკეთესობისაკენ. აგრეთვე ერთ-ერთი უმძლავრესი ფაქტორი, რაც ხშირად სტუდენტებს აკავებთ, ფინანსური შესაძლებლობაა, ამიტომ აქვე აღვნიშნავ, რომ ერასმუსის გაცვლითისრულად დაფინანსებულია და ამ პროგრამაში გამარჯვების შემთხვევაში იმდენ თანხას მიიღებთ, რომ სრულიად საკმარისი იქნებაცხოვრებისეული ხარჯებისთვის, გართობისა და მოგზაურობისთვისაც. ჩემს შემთხვევაში ამას დამატებული იყო შოპინგის კომპონენტი, რადგან ჩემი ცხოვრების განუყოფელი ნაწილია შოპინგებზე სიარული. მარტივად რომ ვთქვათ, თუ გინდათ აღმოაჩინოთ თქვენი თავი სრულიად განსხვავებულ გარემო-პირობებში და იყოთ თქვენი რესურსების 100%-ით განმკარგავები, მაშინ აუცილებლად უნდა სცადოთ მონაწილეობა. თუ ფიქრობთ, რომ არ გაქვთ საკმარისი ცოდნა, როგორ უნდა მიიღოთ მონაწილეობა მასში, დაუკავშირდით ნებისმიერ ადამიანს, რომელსაც უკვე მონაწილეობა აქვს მიღებული და აუცილებლად დაგეხმარებიან, რომ თქვენს სურვილებს განხორციელების საშუალება მიეცეთ, შეაწუხეთ ყველა და ყველაფერი, რაც თქვენს წარმატებას განაპირობებს, რადგან ეს ისეთი მარგალიტია, რომელიც თქვენი ცხოვრების დროის ხაზს აუცილებლად უნდა ამშვენებდეს.

 

Share Button

ნინა პერტაიას ერთხელ ერასმუსით

მე ვარ ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის მაგისტრანტი და ვეუფლები გამოყენებით უცხო ენებს, საერთაშორისო მოლაპარაკებებსა და ეკონომიკას.  მიყვარს ადამიანები, სიახლეები და ცოდნის შეძენა. ვფიქრობ, პიროვნების ყველაზე დიდი ღირსება და მიღწევა ხარისხიანი განათლების მიღება და მისი გავრცელებაა. შესაბამისად, ჩემს ცხოვრებისეულ მიღწევად ჩავთვლი საქართველოში განათლების სფეროს განვითარებაში წვლილის შეტანას.

ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტისა და Erasmus+ გაცვლითი პროგრამის კოორდინირებით მომეცა საშუალება ბაკალავრიატის მე-4 კურსის პირველი სემესტრი გამეტარებინა დიდ ბრიტანეთში, გლაზგოს უნივერსიტეტში.  ბრიტანეთში სწავლა ჩემი ბავშვობის ახდენილი ოცნებაა. წარმოიდგინეთ პატარა გოგონა,რომელიც მხოლოდ საკუთარ ბედნიერ ფიქრებში სეირნობს ლონდონის ქუჩებში და ჩანთაში უდევს სახელმძღვანელოები – მისი მსოფლიოს ერთ-ერთი საუკეთესო უნივერსიტეტში სწავლის ნაწილი.

წარმოიდგინეთ გოგონა, რომელიც აღფრთოვანებული დადის ჰოგვარტსის, საყვარელი ჰარი პოტერის სკოლაში და ამავე დაწესებულების კედლებში ისმენს სასურველი პროფესიის ლექციებს, უსმენს ადამიანებს, რომლებიც უკვე წარმატებულნი არიან იმ სფეროში, რომელშიც მომავალში დიდი გზა უნდა გაიაროს და კვალი დატოვოს. ჩემი ახდენილი ოცნება ძალიან საინტერესო და მნიშვნელოვანი იყო, მსურს რომ მიღებული ცოდნა საქართველოში სხვა ადამიანებს გავუზიარო და ევროპული კულტურის ფენომენი ნათლად დავანახო.

ილიას უნივერსიტეტსა და გლაზგოს უნივერსიტეტს შორის ვხედავ მსგავსებას: ისინი პატივს სცემენ პიროვნულ და გამოხატვის თავისუფლებას. ორივე უნივერსიტეტში თავს გრძნობ, როგორც საკუთარ სახლში და გსიამოვნებს მთელი დღის კამპუსში გატარება. ხვდები, რომ უნივერსიტეტი სტუდენტისთვის ის ადგილია, სადაც ყოველთვის გიხარია მისვლა, სადაც დაღლილი დღის ბოლოს შეგიძლია ბიბლიოთეკაში კომფორტულად მოკალათდე, წაიკითხო შენი საყვარელი წიგნი, გაეცნო სასწავლო მასალებს ან უბრალოდ სასიამოვნოდ გაატარო დრო მეგობრებთან ერთად. ძალიან მიჭირს მხოლოდ ერთ ადამიანზე აქცენტის გაკეთება, რადგან გლაზგოს უნივერსიტეტში სწავლისას უამრავი საყვარელი და დასამახსოვრებელი პიროვნება გავიცანი.

თუმცა, მინდა მოგიყვეთ ერთ-ერთ ჯგუფელ გოგონაზე. გლაზგოსთვის დამახასიათებელი წვიმიანი და სევდიანი ამინდი იყო, როდესაც აუდიტორიისკენ მიმავალი ფოიეში შევჩერდი, რადგან ლექციის დაწყებამდე დრო ჯერ კიდევ მქონდა. შევნიშნე შავგრემანი, ლამაზი გოგონა, რომელიც ჩემსავით დაბნეული მიყურებდა. საბედნიეროდ მოხდა ისე, რომ შევძელი გამოლაპარაკება და აღმოჩნდა, რომ ახლა უკვე ჩემი მეგობარი ფათიმა საქართველოს მეზობელი აზერბაიჯანიდან იყო და ჩვენი ქვეყნის თაყვანისმცემლად მომევლინა. დავიჯერე, რომ სრულიად უცხო ქვეყანაში, სადაც არავინ გელოდება და არავის იცნობ, შესაძლოა შენს ცხოვრებაში მოულოდნელად გამოჩნდეს ადამიანი,რომელთანაც ბევრი საერთო გაქვს, რომელიც ძალიან ახლოს არის შენთან და მომავალში შენთვის მნიშვნელოვანი გახდება.

ჩვენ ახლა ძალიან კარგი მეგობრები ვართ, მონატრებულები ხშირად ვუგზავნით ერთმანეთს მესიჯებს და პირობას ვდებთ, რომ პირველი შესაძლებლობისთანავე შევხვდებით და პირისპირ გავიხსენებთ ჩვენს  დაუვიწყარ ისტორიებს.  გაცვლითი პროგრამის ფარგლებში გლაზგოს უნივერსიტეტში მყავდა ძალიან საინტერესო ლექტორი, რომელიც დემოკრატიის შესახებ გვიკითხავდა საგანს. ვფიქრობ, ეს პიროვნება მთელი ცხოვრების განმავლობაში დარჩება ჩემს მეხსიერებაში უშუალობის, სტუდენტებისადმი მეგობრული დამოკიდებულებისა და კეთილი ღიმილის გამო. ხომ გსმენიათ ისტორიები, როდესაც დაბნეულ და გზაარეულ ადამიანებს დახმარების ხელს საჭირო დროს საჭირო ადამიანი უწვდის. თამამად შემიძლია გითხრათ, რომ ასეთი პიროვნება მაშინ ჩემთვის ბატონი სერხიუ აღმოჩნდა. ის იყო ჩვენთვის ცოდნისა და ადამიანურობის სიმბოლო, სულ ცდილობდა ახსნას, რომ ხარისხიანი განათლება არა ქულაშია, არამედ რა გვახსოვს ჩვენ კონკრეტული კურსიდან. მახსოვს მისი სიტყვები, რომ ყველაზე მნიშვნელოვანი არა აკადემიური რეიტინგების დაპყრობაა, არამედ სხვათა შემეცნება.

მთელი ცხოვრების განმავლობაში დარჩება ჩემს მეხსიერებაში უშუალობის, სტუდენტებისადმი მეგობრული დამოკიდებულებისა და კეთილი ღიმილის გამო. ხომ გსმენიათ ისტორიები, როდესაც დაბნეულ და გზაარეულ ადამიანებს დახმარების ხელს საჭირო დროს საჭირო ადამიანი უწვდის. თამამად შემიძლია გითხრათ, რომ ასეთი პიროვნება მაშინ ჩემთვის ბატონი სერხიუ აღმოჩნდა. ის იყო ჩვენთვის ცოდნისა და ადამიანურობის სიმბოლო, სულ ცდილობდა ახსნას, რომ ხარისხიანი განათლება არა ქულაშია, არამედ რა გვახსოვს ჩვენ კონკრეტული კურსიდან. მახსოვს მისი სიტყვები, რომ ყველაზე მნიშვნელოვანი არა აკადემიური რეიტინგების დაპყრობაა, არამედ სხვათა შემეცნება.

უცხოეთში უამრავი საინტერესო ისტორია გადამხდა თავს. ეს ჩემი დაუვიწყარი მოგონებაა: ჩვენ, ყველას, კარგად მოგვეხსენება, რამდენად ემოციურია სამშობლოდან გამგზავრება და სხვა სახელმწიფოში ცხოვრება. ეს არის უდიდესი გამოწვევა, ბედნიერება და ენთუზიაზმით აღსავსე ცხოვრებისეული მოვლენა. თუმცა, ბუნებრივია, მას ახლავს ნოსტალგია, რომ დატოვე საყვარელი ადამიანები და გენატრება მათი სახეები, გენატრება საყვარელი ქალაქი და ენა, რომელიც თვეებია შენთვის უფრო უცხოდ იქცა, ვიდრე ჩვეულად. წარმოიდგინეთ ნახევარწლიანი ბრიტანული ცხოვრების შემდეგ ლონდონის ერთ-ერთ ხიდზე მიმავალი ქართველი სტუდენტი, რომელსაც უცხო ადამიანისგან ესმის ქართული საუბარი, წარმოიდგინეთ მისი ბედნიერი და გაოცებული სახე. დიახ, ეს სტუდენტი მე ვიყავი, დიახ, მე ქართული საუბარი მოვისმინე მსოფლიოს ერთ-ერთ ყველაზე სასურველ ქალაქში და გვერდი ვერ ავუარე, გავიცანი უსაყვარლესი ადამიანი, ბრიტანეთში მცხოვრები ემიგრანტი, ჩემი სიხარულის გამზიარებელი. ისე, როგორც ქართველს სჩვევია, მან დახმარება და შეხვედრა შემოგვთავაზა, თუმცა სამწუხარო იყო, რომ უკვე სამშობლოში დასაბრუნებლად ვემზადებოდით და ეს პიროვნებაც მხოლოდ სასიამოვნო მოგონებად დარჩა თითოეულის მეხსიერებაში.

მინდა ყველა გაცვლითი პროგრამით დაინტერესებულ სტუდენტს ვუსურვო წარმატება და ოცნებების ასრულება და ვურჩიო: გჯეროდეთ თქვენი შესაძლებლობების. მაშინ, როდესაც ფეხს დადგამთ იმ ქვეყანაში, სადაც გაგგზავნიან, ღრმად ჩაისუნთქეთ და წარმოიდგინეთ, რომ ახალ, მშვენიერ და დაუვიწყარ ცხოვრებას იწყებთ. გირჩევთ, ყველაფერი დეტალურად დაიმახსოვროთ და შემდეგ აქ ჩვენ მოგვიყვეთ, რომ უფრო და უფრო მეტ ახალგაზრდას გაუჩნდეს სურვილი ევროპული განათლება ქართულ მოდელს მოარგოს, გახადოს ის სრულყოფილი და საზოგადოებისთვის ხელმისაწვდომი.

Share Button

ზურა ცირამუა

ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის ინგლისურენოვან MBA-ზე სწავლის გაგრძელების შემდეგ  გაცვლითი პროგრამით უფსალის უნივერსიტეტში მოვხვდი. უფსალის უნივერსიტეტი რეიტინგით საუკეთესოა შვედეთში და მსოფლიოს ტოპ ასეულიდან ერთ-ერთია.

იქ სწავლის პერიოდში ვმუშაობდი ბევრ სხვადასხვა სამსახურში, ბევრ პროექტსა და სტარტაპზე, სწორედ ამიტომ ვთვლი, რომ ის გამოცდილება, რაც გაცვლითი პროგრამით დავაგროვე, ძალიან დამეხმარება მომავალში, როგორც კარიერულ წინსვლაში, ისე პიროვნულადაც.

გაცვლითი პროგრამის ფარგლებში ვსწავლობდი 4 საგანს: გლობალურ ფირმას, საერთაშორისო ბიზნესს, ბიზნესის კვლევის მეცნიერულ მეთოდებს, ბიზნესანალიზსა და მენეჯერულ გადაწყვეტილებებს. თითოეული საგნის ლექტორები  ნამდვილი პროფესიონალები იყვნენ. ლექციებს მეტწილად გვიკითხავდნენ სხვადასხვა წიგნებისა თუ პუბლიკაციების ავტორები.

სიმართლე გითხრათ  ალბათ მსგავსება ჩვენს განათლების სისტემასთან მინიმალურია.

ორ მთავარ განსხვავებას გამოვყოფ: ჩვენთან საგნებს ირჩევ და მთელი სემესტრის განმავლობაში სწავლობ, შვედეთში იღებ გარკვეული რაოდენობის საგნებს და სწავლობ რაღაც პერიოდის განმავლობაში, ერთის დასრულების შემდეგ მოდის მეორე საგნის დრო და ა.შ.

ერთ საგანს ერთი ლექტორი არ გიკითხავს. თემების მიხედვით იცვლებიან ლექტორები. მგონია, რომ ეს უზრუნველოფს სწავლის მაღალ ხარისხს, რადგან თითოეულ თემას, საკითხს, ამ მიმართულებით სპეციალიზებულ პროფესიონალთან გადიხარ.

ასევე განსხვავებულია შეფასების სისტემა, ჩვენთან თუ 100- ქულიანია შეფასება, იქ რეალურად მხოლოდ 3 შეფასებაა: ჩაჭრა, ჩაბარება და წარჩინებით ჩაბარება. შესაბამისად არავინ ან ძალიან მცირე ნაწილი ცდილობს მხოლოდ ქულებისთვის “დაზუთხვას”, რაც ჩვენთან ხშირია,  უფრო რეალური ცოდნისთვის სწავლობენ.

სწავლა  რთულია, მაგრამ შეგიძლია ჩაჭრის შემთხვევაში  ორჯერ, სამჯერ ხელახლა ჩააბარო. მთელი სისტემა ისე აწყობილი, რომ ცოდნა მიიღო და საგნის ჩაბარება შეძლო. ასევე განსხვავებულია სტუდენტების დონეც, რაც უნივერსიტეტის ერთ-ერთი მთავარი მამოძრავებელი ძალაა.

უფსალის უნივერსიტეტში სტუდენტი  დავალებებს აუცილებლად წერს, აუცილებლად სწავლობს,  მთავარი საკითხია, რამდენად კარგად გამოსდის ეს, რამდენად პროდუქტიულია,  უნარიანი, ნებისყოფიანი და შეუძლია თუ არა წნეხს გაუძლოს. სტუდენტს ყოველდღე დაახლოებით 70 – 80 გვერდი მაინც აქვს წასაკითხი.

ყველაზე საინტერესო საგანს Business Analysis and Managerial Action ერქვა – ბიზნესის ანალიზი და მენეჯერული გადაწყვეტილებები.   ღრმად გავიარეთ ადამიანის გადაწყვეტილებების მიზეზები. გვიწევდა უამრავის სტატიისაა და მასალის წაკითხვა და საგნის სიღრმისეულად შესწავლა.

გარდა სწავლისა, ჩემი გამოცდილება გამორჩეული იმ ადამიანებმა გახადა, რომლებთანაც გაცვლითი პროგრამის ფარგლებში დავმეგობრდი. 12-13 ადამიანი პრაქტიკულად ოჯახივით ვცხოვრობდით, დროის უმეტეს ნაწილს ერთად ვატარებდით. განსაკუთრებით გამოვყოფდი ერთ-ერთ ნაცნობობას – გოგო, რომელიც გავიცანი წვეულებაზე.  მისმა საქციელმა ერთდროულად გამაკვირვა და გამახარა. მისი მშობლები საქართველოში ცხოვრობენ სამსახურის გამო, ამიტომ  მასაც ხშირად უწევდა საქართველოში ყოფნა და თავს უფრო ქართველად თვლიდა, ვიდრე შვედად, საქართველოს ისტორიას იდეალურად იცნობდა. შვედეთში ასეთი ადამიანის ნახვა ნამდვილად  სასიამოვნო იყო.

ყველა სტუდენტს ვურჩევ, რომ ის შესაძლებლობა, რასაც უნივერსიტეტი გვთავაზობს გაცვლითი პროგრამების სახით, აუცილებლად გამოიყენოს. თუ სხვანაირად არ გამოდის, მიატოვეთ სამსახური, უარი თქვით კომფორტზე და აუცილებლად წადით.  არაფრის შეგეშინდეთ.  უმეტეს შემთხვევაში გაცვლითი პროგრამა ცხოვრებაში  საუკეთესო, განუმეორებელ მოგონებებს ტოვებს და გამოცდილებას გვძენს. უკან სხვა ადამიანი დაბრუნდებით, უფრო თავდაჯერებული, საკუთარ თავში  დარწმუნებული, პიროვნულად გაზრდილი, უამრავი მოგონებითა და მეგობრით სავსე და ეს თქვენ ცხოვრებაში წარმატებას მოიტანს.

Share Button

ირაკლი თაკალანძე

მე ვარ ირაკლი თაკალანძე, ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის მეცნიერებათა და ხელოვნების ფაკულტეტის პოლიტიკის მეცნიერებების ბაკალავრი, ამჟამად ამავე უნივერსიტეტის ბიზნესის, ტექნოლოგიისა და განათლების ფაკულტეტის საზოგადოებრივი ურთიერთობების სამაგისტრო პროგრამის სტუდენტი. ილიაუნიში მოსვლის პირველი დღიდანვე ვზრუნავ თვითგანვითარებაზე და ვცდილობ, უფრო მეტად საჭირო ვიყო, ვიდრე ვარ, რადგან მგონია, რომ ახალი თაობა ნებისმიერი ქვეყნის დემოკრატიის განვითარების მამოძრავებელი ძალაა და ჩვენი აქტიურობა მნიშვნელოვანია ცვლილებებისთვის.

რადგან მომავლის შენება პირდაპირ დაკავშირებულია ჩვენს განათლებასთან, ცოდნასა და კომპეტენციასთან, ბავშვობიდან მაჩვევდნენ, რომ მხოლოდ საკუთარი შრომით შემიძლია მივაღწიო მიზანს და მხოლოდ ოცნებით, რომ წარმატებული ვიყო, ეს წარმოუდგენელია.

ალბათ ბავშვობაში ყველა ჩვენგანი ვცდილობდით სახალისო აქტივობებით გაგვეფერადებინა ახლად დაწყებული პოსტსაბჭოთა პერიოდი და ეს ყველაზე ნათელი დრო გვეგონა, მაგრამ დროთა განმავლობაში მივხვდი, რომ ჩემ ირგვლივ მყოფი ადამიანების სახეები/ყოფა შორს იყო იმისგან, რაც ჩემს წარმოსახვაში არსებობდა. ერთხელაც აღმოვაჩინე, რომ არსებობდა ეფექტური გზები, რომლებითაც დიდ უსამართლობას აღმოვფხვრიდი და დემოკრატიული საზოგადოების ჩამოყალიბებაში ჩემი წვლილის შეტანას შევძლებდი. ჩემი ინტერესი მშვიდობიანი სამყაროს პრინციპებისა და საერთაშორისო საზოგადოების ქმედებების მიმართ საბოლოოდ ჩემი სპეციალობის განმსაზღვრელ ფაქტორად იქცა და ასე ვიპოვე ჩემი თავი პოლიტიკის მეცნიერებებში. როგორც ილიაუნიში, აგრეთვე გლაზგოს უნივერსიტეტში პოლიტიკის მეცნიერებები /საერთაშორისო ურთიერთობების სწავლა დამეხმარა გამეანალიზებინა საერთაშორისო სისტემა სხვადასხვა თეორიული პერსპექტივიდან, რამაც საშუალება მომცა საერთაშორისო მოვლენები უფრო გლობალურად გამეანალიზებინა. ამ უნივერსიტეტებმა მომცა ცოდნა, უნარები და გამოცდილება, რომელიც მთელი ცხოვრების მანძილზე გამომადგება.

ვფიქრობ გაცვლითი პროგრამები სტუდენტებს ახალი ცოდნის მიღებაზე მეტად ახალი გამოცდილებებისა და კონტაქტების დამყარების საშუალებას აძლევს. ეხმარება გახდნენ უფრო დამოუკიდებლები და გამოსცადონ საკუთარი თავი განსხვავებულ გარემოში, ოჯახის, მეგობრებისა და ნაცნობებისგან შორს, სადაც მხოლოდ საკუთარი თავის იმედი გაქვს. ამ დროს უფრო მეტი დრო გაქვს შეიცნო საკუთარი თავი და აღმოაჩინო ინტერესები, რომლებზეც აქამდე არც გიფიქრია. უცხოეთის უნივერსიტეტში გეზრდება პასუხისმგებლობა, თვითმფრინავიდან ჩასვლისთანავე ხდები საკუთარი თავისთვის დედაც, მამაც, ძმაც, დაცა და მეგობარიც, შესაბამისად პრობლემების მოგვარება და კრიტიკული სიტუაციების მართვაც მარტომ უნდა შეძლო.

„ჩვენს პიროვნებას ჩვენი არჩევანი განსაზღვრავს და არა შესაძლებლობები“ – ალბუს დამბლდორი.

ყველა ჭეშმარიტი პოტერჰედის ოცნებაა ერთხელ მაინც მოხვდეს იმ ადგილას, სადაც ჰარი პოტერს იღებდნენ, თვითონაც გაიაროს იგივე გზა, რასაც საყვარელი წიგნის/ფილმის პერსონაჟები გადიოდნენ და მეტიც, ისწავლოს „ჰოგვორტსში“, მე ეს ოცნება რეალობად მექცა და მოვხვდი გლაზგოს უნივერსიტეტში, რომელსაც მეორე ჰოგვორტსსაც უწოდებენ. თუ თქვენც მკითხავთ, ნეტავ რამით თუ ჰგავს ილიაუნისო, გეტყვით, რომ ილიაუნიც და გლაზგოს უნივერსიტეტიც ჩემი ცხოვრების ორი ყველაზე სწორი არჩევანია და სწორედ ამით ჰგვანან ერთმანეთს.

ილიაუნში სწავლის 5 წლის განმავლობაში ალბათ თითებზე ჩამოსათვლელი იყო იმ ლექტორების რიცხვი, რომელთაც ჩემი გვარის სწორად გამოთქმა შეუძლიათ. ამას იმდენად შევეჩვიე, ილუზიასაც არ ვიქმნიდი, რომ იქ ვინმე შეძლებდა დამარცვლის გარეშე გამოეთქვა ჩემი სახელი და გვარი.

პირველი ლექცია ევროკავშირის პოლიტიკას შეეხებოდა, სიის ამოკითხვისას მის რომანო ჩემს გვარამდე რომ მოვიდა, წინასწარ მოვემზადე, ახალ ვერსიას შევმატებ ჩემი გვარების კოლექციას-მეთქი და,ჰოი, საოცრებავ, ვიფიქრე, რომ მომესმა, და ლექციის ბოლოს მადლობა რომ გადავუხადე, მითხრა, ბევრი ვიმუშავე შენი გვარის სწავლაზე და ქართველ კოლეგას ვთხოვე დაემარცვლაო. სწორედ მაშინ მივხვდი, რამდენად სწორი გადაწყვეტილება მივიღე, რომ გლაზგოს უნივერსიტეტში ჩამოვედი.

სტუდენტებს, რომლებსაც შეგიძლიათ გაცვლითი პროგრამით წასვლა, გაქვთ სურვილი და კომპეტენცია, მზად ხართ ახალი გამოწვევებისთვის, რომლებიც შეცვლის თქვენს მომავალს, აუცილებლად გამოიყენეთ ეს შანსი. თუ გლაზგოში წასვლას გადაწყვეტთ, რაც შეიძლება ბევრი თბილი ტანსაცმელი და საწვიმარი მოიმარაგეთ და ეცადეთ, ბოლომდე გამოიყენოთ შანსი, რადგან ერთ დღეს უცხო ქვეყანაში ხარ, მაგრამ მალევე აღმოაჩენ, რომ შენი თავგადასავლის ბოლო დღე დგება და უკან გიწევს დაბრუნება. იშრომეთ ბევრი და, თუ მე გამომივიდა, შეძლებთ თქვენც.

Share Button

შალვა ბერიანიძე

გლაზგოს უნივერსიტეტში სასწავლო პროცესი 18 დეკემბერს დასრულდა.  სრული პასუხისმგებლობით ვამბობ, რომ ონლაინსწავლების მიუხედავად ეს  ჩემს ცხოვრებაში ერთ-ერთი საუკეთესო გამოცდილება და შანსი იყო, რაც კი მქონია.

დიდ ბრიტანეთში ჩამოსვლამდე ვიცოდი, რომ სწავლა მხოლოდ ვირტუალურად იქნებოდა შესაძლებელი და ასეც იყო.  მიუხედავად ამისა, მაინც კმაყოფილი ვარ, რადგან ურთიერთობა  მქონდა საერთაშორისო სტუდენტებსან და პროფესორებთან, რაც, ვფიქრობ,  მნიშვნელოვანია  ახალგაზრდის განვითარებისთვის.

გლაზგოს უნივერსიტეტის აკადემიური პერსონალი და ადმინისტრაცია ყველაფერს აკეთებდა, რომ სტუდენტებს არაფერი დაგვკლებოდა,  სასწავლო პროცესთან იქნებოდა ეს დაკავშირებული  თუ სხვა საჭირო რამ.

 სტუდენტებს შესაძლებლობა გვქონდა, გვესარგებლა უნივერსიტეტის ისტორიული ბიბლიოთეკით, რომელიც მე-18 საუკუნის ერთ-ერთ საუკეთესო ბიბლიოთეკად არის აღიარებული ევროპაში. ბიბლიოთეკაში სასწავლო პროცესის წარმატებულად გავლისთვის საჭირო ყველა პირობა იყო შექმნილი და მეც თითქმის მთელ დღეებს იქ ვატარებდი.

გარდა ამისა, ამირჩიეს გლაზგოს უნივერსიტეტის გლობალური შესაძლებლობების ელჩად. ეს  ნიშნავს, რომ ჩართული ვიყავი უნივერსიტეტის სოციალური მედიის არხების მართვასა და მათი კონტენტის შექმნაში, რაც განკუთვნილია საერთაშორისო სტუდენტებისთვის, რომლებიც ახლა აქ არიან ან ჩამოსვლას აპირებენ. თუ არ ვცდები, პირველი ქართველი სტუდენტი ვარ, ვინც აქ ამ პოზიციაზეა. ვიმედოვნებ, ეს სამომავლოდ სხვა ქართველი სტუდენტებისთვის გაკვალული გზა იქნება. ამასთან ვცდილობდი, აქტიური  ურთიერთობა დამემყარებინა სტუდენტებთან, წარმომეჩინა მშობლიური უნივერსიტეტი და მისი პოპულარიზაცია გამეწია.

გლაზგოს უნივერსიტეტი დიდი ტრადიციების  უნივერსიტეტია, რომელიც ბევრი რამით დაგამახსოვრებს თავს.

მეგობრები ხშირად მეკითხებიან, რითი განსხვავდება გლაზგოს უნივერსიტეტის სასწავლო პროცესის საქართველოს უნივერსიტეტების სასწავლო პროცესისგან. ვიტყოდი, რომ ,„ახალ ველოსიპედს“ არსად იგონებენ, თუმცა გამოვყოფდი რამდენიმე ნიშანს, რომელთა გაზიარებასაც ვისურვებდი საქართველოში.

1. სტუდენტების სეგმენტი – საქართველოსგან განსხვავებით აქ სტუდენტთა უმრავლესობამ იცის, რატომ აბარებს უნივერსიტეტში. გააზრებული აქვს, რომ მხოლოდ დიპლომით და ფულით ვერ იყიდის წარმატებას. ამდენად ჩემთვის ერთ სიამოვნებად ღირდა ასეთ სტუდენტებთან დისკუსია და მსჯელობა ნებისმიერ საკითხზე, რაც უფრო მეტად ამაღლებს მოტივაციას.

2. პროფესორებისდამოკიდებულება– ყველა თაობის პროფესორთან მქონდა ურთიერთობა. ასაკობრივი განსხვავებისა და რანგის მიუხედავად, თითოეული

3. შეფასების სისტემა – ამან ყველაზე მეტად გამაოცა.  თითოეულ საგანში ნამდვილად ზღვა მასალას ვეცნობოდით (თვალები ახლაც მტკივა). აქ სტუდენტი ფასდება არა იმ ცოდნის შემოწმებით, რასაც წაიკითხავს, არამედ პრაქტიკული დავალების საფუძველზე, ანუ კურსის ბოლოს მომზადებული პრაქტიკული დოკუმენტ(ებ)ით, რომელიც  თეორიული ცოდნის პრაქტიკაში განხორციელებას გულისხმობს. კიდევ უფრო გაოცებული დავრჩი, როდესაც ერთ-ერთ ასეთ დოკუმენტზე პროფესორისგან ორი დოკუმენტი მივიღე. პირველი მოიცავდა ორ გვერდს, რომელზეც დეტალურად იყო ჩამოწერილი ჩემ მიერ მომზადებული ნაშრომის ძლიერი და სუსტი მხარეები, მეორე კი წარმოადგენდა ჩემი ნაშრომის ასლს, რომლის თითოეულ გვერდზე ლექტორს თავისი კომენტარები დაერთო.

ფინალური გამოცდების პერიოდი სრული ქაოსი აღმოჩნდა ჩემთვის. რამდენიმე კვირა ნორმალურად არ მეძინა. ვცდილობდი, ბრიტანული განათლება გააზრებულად მიმეღო. იმდენად შრომატევადი აღმოჩნდა ყველაფერი,  ასე მგონია, ყველა  გამოცდა, რომლებიც ბაკალავრიიდან მოყოლებული დღემდე მქონია, ერთად ჩავაბარე (არა რაოდენობრივი თვალსაზრისით, არამედ მასალათა მოცულობით). თავისუფალი დრო თითქმის არ მქონდა, კიდევ კარგი კარანტინი იყო და დიდად არ დამწყდა გული, სხვადასხვა ადგილის მოსანახულებლად გარეთ გასვლას რომ ვერ ვახერხებდი. გამოცდები დავასრულე და ღრმად ამოვისუნთქე. თუმცა მანამდე ვერც კი დავიჩივლე, რადგან ამის დროც არ მქონდა.

შოტლანდიაში ჩამოსვლას მთელი რიგი გამოწვევები ახლდა. ჯერ იყო და კორონავირუსის გამო სამგზავრო ბილეთების ფასი საგრძნობლად გაიზარდა, მერე  საჭირო უამრავი დოკუმენტის მოწესრიგებასა და შევსებას დიდი ძალისხმევა დასჭირდა. პირდაპირი რეისის არარსებობის გამო ამსტერდამის აეროპორტში ჩავედი. იქ ბარგმა დაიგვიანა და თითქმის 28 საათი აეროპორტში დავყავი. თუმცა საბოლოოდ მაინც ჩამოვაღწიე გლაზგომდე.

დიდი ბრიტანეთის მიწაზე პირველად ფეხი ედინბურგში დავდგი. აეროპორტიდანვე ვიგრძენი ამ საოცარი ქალაქის არომატი და  ისეთი განცდა მქონდა, თითქოს ქალაქმა  შვილივით მიმიღო. აეროპორტიდან ავტობუსის ცენტრალურ სადგურამდე იმ მომრგვალებული შავი ტაქსით ვიმგზავრე, აქამდე მხოლოდ ფილმებში რომ მენახა. გზაში დაახლოებით 20 წუთი დაგვჭირდა და ამ ხნის განმავლობაში ავტომობილის მინიდან თვალი შევავლე ქალაქს. ვუცქერდი სახლებს, შენობებს, ბაღებს, ხალხს და ვრწმუნებოდი, რომ უნდა მეცხოვრა სრულიად განსხვავებულ გარემოსა და სივრცეში. მოყვითალო, სიძველისა და ნესტისგან დალაქავებულ შენობებს აშკარად ეტყობოდა თანამედროვეობის კვალი. საცხოვრებელი ბინების აივნები იმდენად პატარა იყო, ვირწმუნე, არც აქ უყვართ „გუნდურობა“-მეთქი. ასე რომ, წინ დიდი გამოწვევები მელოდა…

გლაზგოში გვიან ღამით ჩამოვედი. პანდემიის გამო ქალაქი ისეთივე დაცლილი და უფერული დამხვდა, როგორც მსოფლიოს უმეტესი ქალაქები გამოიყურება. კორონავირუსმა მსოფლიო შეცვალა და ჩვენც ამ შეცვლილ მსოფლიოს ვეგუებით. 14-დღიანი თვითიზოლაციის შემდეგ პირველად გავედი ქალაქში. ე. წ. „კულტურული შოკი“ არ მიმიღია, თუმცა მინდა აღვნიშნო, რომ ქალაქი ზედმიწევნით ასახავს უძველესი კულტურისა და თანამედროვე ცხოვრების დეტალების ნაზავს. შენობებზე აშკარად ჩანს კავშირი ხელოვნებასა და თანამედროვე საზოგადოებას შორის.  ჩემი აღტაცება გამოიწვია გოთიკურმა არქიტექტურამ, რამაც შეუძლებელია, გულგრილი დაგტოვოს.

როგორც ცნობილია, დასავლეთ ევროპის ქვეყნების უმეტესობაში ოკეანესთან სიახლოვის გამო უფრო ხშირად წვიმს და ზამთრის ცივი ამინდებიც ადრეულად დგება, ვიდრე საქართველოში. ამის მიუხედავად, თუ გაგიმართლა და მზის ჩასვლას დარი დაემთხვა, მაშინ ეს პეიზაჟი აუცილებლად გაგაოცებს. რამდენიმე დღის წინ, ნეკროპოლზე ყოფნისას, შევესწარი მზის ჩასვლას, რამაც ერთიორად რომანტიკულ განწყობაზე დამაყენა. თუნუქისა და კრამიტის მოგრძო სახურავები ულამაზესად ირეკლავდა მზის სხივებს, ამას ემატებოდა გლაზგოს საკათედრო ტაძრის მწვანე სახურავის ანარეკლი, რაც ნამდვილად შთამბეჭდავ სანახაობას ქმნიდა. ცაც ისე უსასრულოდ ვრცელი და ფერადოვანი იყო, უთუოდ გაგახსენებდა გალაკტიონის სიტყვებს: „შეხედე რა ცაა, ესაა, რაცაა!“

მახსენდება, როდესაც გლაზგოს უნივერსიტეტის მუზეუმს (Hunterian Museum) ვესტუმრე და აღმოვაჩინე, რომ თურმე ამ უნივერსიტეტის დაარსებიდან (1451) XIX საუკუნის შუა ხანებამდე ყველა სტუდენტი ზეპირ გამოცდას უჩვეულოდ აბარებდა. ისინი ამ დროს სხდებოდნენ ე.წ. „შავი ქვის სკამზე”. 1775-76 წლების ნახატზე ასახულია სკამი, რომელიც დოლერიტისგან (ეფუზიური მაგმური ქანი) დაამზადეს და მუხის კონსტრუქციაშია ჩასმული. სკამის ზედა ნაწილზე მოთავსებულია ქვიშის საათი,დაფნის ფოთლებით გარშემორტყმული. გამოცდის დაწყებისთანავე აკადემიური საბჭოდან მოწვეული პირი ქვიშის საათს გადააბრუნებდა. შესაბამისად, სტუდენტს დაახლოებით 20 წუთი ჰქონდა, რომ  შეკითხვებისთვის ეპასუხა. როდესაც ქვიშა მთლიანად ჩამოიცლებოდა, ის პირი დაიძახებდა: Fluxit! – „დრო ამოიწურა!“. მაშინ სტუდენტი იწყებდა პასუხის გაცემას, მერე კი დაიძახებდნენ: Ad alium, Domine! („შემდეგი, სერ!”). ეს „შავი ქვის სკამი” დღესაც გამოიყენება Cowan-ის მედლის მოსაპოვებლად, რაც საპატიო კურსდამთავრებულთათვისაა განკუთვნილი.

2019 წელს ჩავაბარე ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტში საერთაშორისო ურთიერთობების სამაგისტრო პროგრამაზე და უნივერსიტეტის დახმარებით ავიხდინე ჩემი ერთ-ერთი ოცნება  –  ერასმუსის პროგრამით სრული დაფინანსებით მოვხვდი გლაზგოს უნივერსიტეტში და მქონდა შესაძლებლობა, დიდ ბრიტანეთში მესწავლა, ამიტომ

დიდ მადლობას ვუხდი როგორც ილიაუნის საერთაშორისო ურთიერთობების ოფისს, ისე ჩემს სასწავლო პროცესში ჩართულ თითოეულ ადამიანს.

თქვენ კი გეტყვით, რომ აუცილებლად გამოიყენოთ მსგავსი შანსი!

Share Button

ქეთი ჟორჟოლიანი

დგება მომენტი, როდესაც უნდა  შეაბიჯო თავგადასავლებითა და გამოწვევებით სავსე ცხოვრებაში. Erasmus+ გაცვლით პროგრამაში მონაწილეობა კი –განსაკუთრებით პანდემიის პირობებში – ვფიქრობ, ამ თავგადასავლების ძიებისკენ გადადგმული ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი ნაბიჯი იყო.

ილიაუნიში სწავლის დროს მუდმივად ვცდილობდი, ვყოფილიყავი აქტიური სტუდენტი და უნივერსიტეტის მიერ ორგანიზებულ სხვადასხვა პროექტში, ღონისძიებასა თუ მოხალისეობრივ საქმიანობაში მონაწილეობით ჩემში აღმომეჩინა და გამომემუშავებინა ის უმნიშვნელოვანესი უნარ-ჩვევები, რომელთა გარეშე დღეს წარმატების მიღწევა თითქმის შეუძლებელია.

ამ ყველაფერმა საშუალება მომცა, სხვადასხვა მიმართულებით  შემეძინა ცოდნა და პრაქტიკული გამოცდილება და, ვფიქრობ, ეს ყველაფერი მნიშვნელოვნად დამეხმარა Erasmus+ სტიპენდიის მოპოვებასა და სწავლის საზღვარგარეთ გაგრძელებაში.

COVID-19 პანდემიის პირობებში გაცვლითი პროგრამით საზღვარგარეთ სასწავლებლად წასვლა ერთ-ერთი ყველაზე რთული გადაწყვეტილება იყო, რადგან ბევრ დაბრკოლებასთან მომიწია გამკლავება როგორც საბუთების შეგროვებისა და გამგზავრების პროცესში, ასევე პოლონეთში ცხოვრებისას. ცხადია, რთულია ცხოვრება უცხო გარემოში სრულიად უცხო ადამიანების გარემოცვაში, სადაც პანდემიით გამოწვეული შეზღუდვების გამო სწავლებასთან ერთად ურთიერთობებმაც ონლაინ  გადაინაცვლა, რის გამოც სხვადასხვა ქვეყნიდან პოლონეთში ჩამოსულ სტუდენტებსაც ვირტუალურად გვიწევდა კომუნიკაცია. ამ ყველაფერმა Erasmus+-ის მთავარი ღირებულებები, – ახალი ურთიერთობები, სხვა ქვეყნების კულტურათა გაცნობა და თავგადასავლების ძიება – თითქოს გააუფასურა.

მიუხედავად ამისა, აქ ყოფნისას  ვისწავლე ის, რაც სახელმძღვანელოებით არ ისწავლება, ვისწავლე დამოუკიდებლად ცხოვრება, კრიტიკულ სიტუაციებში გადაწყვეტილებების მიღება, დაბრკოლებებთან ბრძოლა და იმ თუნდაც მცირე პრობლემების მარტო გადალახვა, რომლებთან გამკლავებაშიც აქამდე ოჯახი ან მეგობრები მეხმარებოდნენ. ეს ყველაფერი კი, ვფიქრობ, აქ მიღებულ ცოდნასთან ერთად, მნიშვნელოვან როლს ითამაშებს ჩემს კარიერულ განვითარებაში.

აბიტურიენტობისას უნივერსიტეტის შერჩევის პროცესში ჩემთვის ერთ-ერთ ყველაზე მნიშვნელოვან კრიტერიუმს სასწავლო გარემო წარმოადგენდა, ურთიერთობები სტუდენტსა და ლექტორებს, უნივერსიტეტის თანამშრომლებს შორის. ილიაუნი სწორედ ამით გამოირჩევა, ყოველთვის ვგრძნობ მეგობრულ დამოკიდებულებას სტაფისა და ლექტორების მხრიდან, ვგრძნობ, რომ სტუდენტი მნიშვნელოვანია და უნდა მქონდეს მათი მხარდაჭერის იმედი. Erasmus+-ის ფარგლებში უნივერსიტეტის შერჩევისასაც ამას  მივაქციე განსაკუთრებით დიდი ყურადღება და ძალიან მიხარია, რომ მოლოდინი გამიმართლდა და დამხვდა ისეთივე მეგობრული და უშუალო გარემო, როგორიცილიაუნიშია. ლექტორები და ადმინისტრაციის თანამშრომლები ყველაფერს აკეთებენ, რომ შეგვიქმნან კომფორტული გარემო, დაგვეხმარონ ყველანაირი სირთულის დაძლევასა და განწყობის შენარჩუნებაში, განსაკუთრებით ამ პირობებში, როდესაც მსოფლიო პანდემიას ებრძვის და საერთაშორისო სტუდენტებისთვის საზღვარგვარეთ ცხოვრებაც კი დიდ სირთულეებთანაა დაკავშირებული.

პოლონეთში სწავლისას ბევრ საინტერესო ლექტორთან მქონდა კურსის გავლის შესაძლებლობა, თუმცა შემიძლია გამოვყო  ევროკავშირის სამართლის ლექტორი ანა, რომლისგანაც გარდა იმისა, რომ მივიღე  დიდი ცოდნა და ბევრი საინტერესო ინფორმაცია, ასევე პირველივე ლექციიდან ვიგრძენი თბილი და მეგობრული დამოკიდებულება. ლექციაზე  გათვალისწინებული საკითხების გარდა  იგი მუდმივად ცდილობდა გვესაუბრა სხვადასხვა თემაზე, უკეთ გაგვეცნო ერთმანეთი და  ყოფილიყო ჩემი მეგობარიც. ასევე  მნიშვნელოვანი იყო ის, რომ ჩემთან შეხვედრამდე მოიძია  ბევრი ინფორმაცია საქართველოზე, ჩვენს კულტურასა და ისტორიაზე, რითაც ძალიან მოიხიბლა, საქართველოში  მოგზაურობის დიდი სურვილი გამოხატა და ჩვენი ქვეყანა „ნამდვილ სამოთხედ“ მოიხსენია.

გაცვლითი პროგრამით დაინტერესებულ სტუდენტებს ვურჩევ, აუცილებლად სცადონ Erasmus+-ში მონაწილეობა, მიუხედავად იმისა, რამდენი ცდა დასჭირდებათ, არ დანებდნენ და  ყოყმანის გარეშე მიიღონ ეს გამოწვევა. ნუ შეეშინდებათ სიახლეების და სირთულეებისა, რადგან ეს მათი განვითარებისა და კარიერული წინსვლისკენ გადადგმული ერთ-ერთი უდიდესი ნაბიჯი იქნება.

Share Button